Κάτω από τους αμμόλοφους, όπου η χρυσή άμμος ξεδιπλώνεται,
Βάλε κρυμμένους θησαυρούς, μυστικά ενός κόσμου.
Μια αδελφότητα μόνη της ήξερε κάθε πέτρα,
Και διεκδίκησαν τη δόξα αυτού του βασιλείου τη δική τους.

Αλλά από ένα σκουριασμένο λυχνάρι προέκυψε ένα κακό τζίνι,
Που πάτησε ένα κουμπί με ένα κακό χαμόγελο.
Και με ένα χτύπημα, κάτω από τον ήλιο της ερήμου,
Η χαρά των Βεδουίνων χάθηκε, ο κόσμος τους διαλύθηκε.

Το Πέρμιο είναι για να απαλύνω τη θλίψη μου.