[PL/EN] JEZZ CULTURAL NEWS #2

Finally! Their fight will be legendary...

No, no. Not this time. This was supposed to be filled with propaganda posters, news from around the world, fake news, and jokes. However, while strolling along the Vistula boulevards one night, we found this letter. It was simply lying on the wall, as if waiting for us…

Przerwali zaplanowane ćwiczenia. Byliśmy chwilę przed odprawą. Pamiętam, że wtedy wielokrotnie sprawdzałem czas na zegarku. Patrzysz na zegarek – godzina. I ułamek sekundy później zapominasz, która to była. A może wcale jej nie wiedziałeś? Może to tylko twoje ciało, w nerwach, wykonywało wyćwiczony ruch – powtarzany tysiące razy. Myśli były gdzieś indziej.

Tak samo pracuje się z bronią. Automatycznie. Nie podejmujesz decyzji – wykonujesz ruch: cel, spust, padł. Zmysły analizują, mięśnie są czujne, ale umysł nie podejmuje decyzji. Jest tylko pasywnym obserwatorem. Obserwuje zwierzę w śmiertelnym potrzasku – samego siebie.

Dla kronikarskiego obowiązku muszę zanotować: jednak znam tę godzinę – 2:32. To było moje ostatnie spojrzenie na zegarek. Potem wszystko potoczyło się szybko: pełne oporządzenie, 12 magazynków, płyta lotniska i już siedzieliśmy w desancie.

Cel? Strategiczne lotnisko w prowincji Shiraz w Iranie. Powód? Jak zawsze ten sam – bezpieczeństwo narodowe. Plan? Desant i utrzymanie pozycji aż do przybycia sprzymierzonych marines – do 72 godzin. To było 8 marca 2026.

Nasz plan był podzielony na kilkanaście punktów. Każdy z nas przeżywał tylko trzy etapy. Co czujesz przed? Dla uczciwości dodam: mogę mówić tylko za siebie. Nuta podniecenia przemieszana ze strachem. Analizy w twojej głowie – wszystkie warianty, wszystkie możliwości. Refleksja: żaden się nie spełni. W głębi duszy wiesz, że im czarniejszy scenariusz, tym bardziej realistyczny.

Czasem pojawiają się przebłyski: siedzisz tam, podziwiasz krajobraz. Cisza. Spokój. Czarna kawa. A zaraz potem masz przed oczami wszystkie najgorsze sceny z najlepszych filmów wojennych. Dodaję sobie otuchy, cytując w myślach: „Tylko nieznane budzi lęk w człowieku, ale dla tego, kto się z nim mierzy, nie jest już ono nieznane”.

Przecież tak jest. Tak się mówi. Zawsze się tak mówi: że szkoliliśmy się do tego celu. Tak. Szkolą się pokolenia żołnierzy – ale nie wszyscy doświadczają wojny. I tak się też mówi, że każda wojna jest o pokój.

Dla uczciwości – tego nie można opisać. Jak człowiek się wtedy czuje. Słowa nie są w stanie wyrazić tego, co oko widziało i co w duszy się odbiło. Co innego strzelać z daleka. Strzelać po oknach. Strzelać, by dać zasłonę. Co innego wymierzyć wprost w człowieka. Tak się stało.

Był moment, gdy osaczyli nas w zabudowaniach magazynu. Seria z armatki jakiegoś pojazdu – dach zaczął się walić. W ostatnim momencie rzuciliśmy się z Pawłem pod mur, zanim spadły stalowe dźwigary. Huk był ogłuszający. Chwila niepewności – czy aby na pewno wszystko jest w porządku? W uszach ciągły, jednostajny pisk… Noga. Ręka. Broń. KREW? Paweł, kurwa – krzyczę w swoich myślach. Urwa jego mać. MEDYK! Obracam się w jego stronę – totalna masakra. Wyciągam gazę z jego medpaka. – Urwa, słyszysz mnie? Nieważne. Masz, trzymaj. Będzie dobrze. Żyjesz. Jest git, tak? MEDYK! URWA! Przyciągam go do siebie. Krew leje się z jego ramienia. Wyciągam stazę.

Intuicja. Ostrzeżenie. Sam nie wiem, jak to się stało, ale wiedziałem. Wyciągnąłem jego pistolet. Odbezpieczyłem. Okno przed nami. W tym samym momencie do środka wskakuje żołnierz. Kałasznikow w rękach. Ich ciemne mundury. Nim zdążył podnieść broń – wymierzyłem. Ułamek sekundy. Chwila spojrzenia. Mój wzrok. Jego wzrok. Był zaledwie jakieś trzy metry od nas. A może dalej. Może bliżej. Broń ciągle opuszczona. Sekunda trwająca wieczność.

Strzał. Jego ramieniem wstrząsa pocisk – delikatnie, jakby klepnięcie dobrego kolegi. Drugi strzał. Trzeci. Czwarty. Ciągle stał. Nie podniósł broni. Delikatnie osunął się po ścianie. Otwarte oczy. Nie żyje.

Dopiero po chwili, gdy w tej – jakże beznadziejnej – sytuacji choć trochę zmaleje niebezpieczeństwo, rozum znowu wraca do władzy. Ten żołnierz… ten chłopak, który na nas wyskoczył. Wcale nie chciał do nas strzelać. Wątpliwość, przekonanie, że zabiłem może niewinnego człowieka, gnębi mnie do dziś. Jego wzrok. Ten spokój w umieraniu. Strzelaliśmy do wroga. Do żołnierzy. Ten jeden raz strzeliłem do człowieka.

They interrupted the planned exercise. We were just moments away from briefing. I remember checking my watch repeatedly. You glance at your watch – the time. And a split second later, you forget what time it was. Or maybe you didn't know it at all? Maybe it was just your body, nervously going through a practiced movement – ​​repeated thousands of times. Your thoughts were elsewhere.

It's the same with weapons. Automatic. You don't make a decision – you make a movement: aim, trigger, fired. Your senses analyze, your muscles are alert, but your mind doesn't make a decision. It's only a passive observer. It observes an animal in a mortal trap – itself.

For the sake of my chronicle, I must note: I do know that time – 2:32. That was my last glance at my watch. After that, everything happened quickly: full gear, 12 magazines, the tarmac, and we were already in the airborne assault.

The target? A strategic airfield in the Shiraz province of Iran. The reason? The same as always – national security. The plan? Land and hold the position until the arrival of allied marines – up to 72 hours. That was March 8, 2026.

Our plan was divided into a dozen or so points. Each of us experienced only three stages. What do you feel before? To be fair, I'll add: I can only speak for myself. A note of excitement mixed with fear. Analyzing in your head – all the variants, all the possibilities. Reflection: none will come true. Deep down, you know that the worse the scenario, the more realistic it is.

Sometimes flashes appear: you sit there, admiring the landscape. Silence. Peace. Black coffee. And immediately afterward, you see all the worst scenes from the best war movies. I encourage myself by quoting: "Only the unknown arouses fear in man, but for the one who faces it, it is no longer unknown."

It's true. That's the saying. That's the saying: that we trained for this purpose. Yes. Generations of soldiers train – but not all experience war. And so they say, every war is for peace.

To be honest – it's impossible to describe. How you feel then. Words can't express what the eye saw and what was reflected in your soul. It's one thing to shoot from afar. Shoot through windows. Shoot to provide cover. It's another to aim directly at someone. That's what happened.

There was a moment when they cornered us in the warehouse buildings. A burst from a vehicle's cannon – the roof began to collapse. At the last moment, Paweł and I threw ourselves against the wall, before the steel girders fell. The roar was deafening. A moment of uncertainty – was everything really alright? A constant, monotonous screech in my ears… Leg. Arm. Weapon. BLOOD? Paweł, fuck – I scream in my mind. Break off his mother. MEDIC! I turn towards him – total massacre. I pull the gauze from his medpack. "Urwa, can you hear me? Never mind. Here, hold it. It'll be alright. You're alive. He's fine, right? MEDIC! URWA!" I pull him to me. Blood is pouring from his arm. I remove the tourniquet.

Intuition. A warning. I don't know how it happened, but I knew. I pulled out his gun. I released the safety. The window in front of us. At the same moment, a soldier jumps in. Kalashnikov in his hands. Their dark uniforms. Before he could raise the gun, I aimed. A split second. A moment of glance. My gaze. His gaze. He was only about three meters away. Or maybe further. Maybe closer. The gun was still lowered. A second lasting an eternity.

A shot. A bullet jolted his shoulder—gently, like the slap of a good friend. A second shot. A third. A fourth. He was still standing. He didn't raise the gun. He slumped gently against the wall. Eyes open. Dead.

Only after a moment, when the danger in this – so hopeless – situation diminishes even slightly, does reason return to power. That soldier… that boy who jumped out at us. He didn't mean to shoot at us at all. The doubt, the conviction that I might have killed an innocent man, haunts me to this day. His gaze. That calmness in dying. We were shooting at the enemy. At soldiers. That one time, I shot at a man.

End

Premium: War Propaganda Posters
Thanks