جنگ تمام ساختار اقتصادی را سازماندهی می کند. دو عنصر به مرکز تبدیل می شوند: نانکه بقای سربازان و استمرار حملات با بهبود انرژی و سلاح هاکه قدرت نظامی را حفظ می کند تولید سلاح به طور مستقیم به مواد خام استراتژیک بستگی دارد: آهن آهن و تیتانیوم تیتانیوم تیتانیومهر کدام با توابع متمایز و مهم.

دانه و نان: صلح

  • نان پایگاه غذایی سربازان و غیرنظامیان است.

  • کنترل دانه ثبات اجتماعی و نظامی را تضمین می کند.

  • کشاورزان و بازرگانان دانه تبدیل به بخش های کلیدی در اقتصاد.

  • فرصت: برای سرمایه گذاری در مسیر حمل و نقل امن و ذخیره سازی دانه، و همچنین فن آوری های کشت تسریع.

آهن: سلاح های زمینی

  • آهن در تولید استفاده می شود شمشیرها، راویان، زره و وسایل نقلیه زمینی...

  • فراوان است، اما نیاز به استخراج و ساخت فشرده دارد.

  • قیمت آهن در دوره های جنگ افزایش می یابد، معادن را می سازد و بسیار سودآور است.

  • فرصت: برای کشف معادن آهن و سرمایه گذاری در متالورژی برای پاسخگویی به تقاضای ثابت برای سلاح های زمینی.

تیتانیوم: سلاح های هوایی

  • تیتانیوم سبک و مقاوم است، استفاده شده در هواپیما، سپر هوایی و سلاح های پیشرفته...

  • نادر تر از آهن است که ارزش استراتژیک آن را افزایش می دهد.

  • تسلط تیتانیوم برتری هوا را تضمین می کند، قاطع در جنگ های طولانی مدت.

  • فرصت: کنترل ذخایر تیتانیوم و سرمایه گذاری در فن آوری های تصفیه و آلیاژهای ویژه برای به حداکثر رساندن بهره وری.

فرصت های اقتصادی

  1. کشاورزی نظامیتولید و توزیع دانه برای حفظ سربازان

  2. معدن استراتژیکگسترش معادن آهن و تیتانیوم

  3. فلزات تخصصیسلاح های زمینی و کارگاه های هوایی

  4. تدارکات نظامیحمل و نقل امن نان و سلاح به جبهه

  5. تجارت موازیبازارهای مخفی غلات و فلزات، که توسط کسانی که مناطق را کنترل می کنند، مورد بهره برداری قرار می گیرند.

نتیجه گیری
جنگ نه تنها نابودی بلکه یک سازمان اقتصادی است. نان تضمین بقا، آهن مبارزه زمینی را حفظ می کند و تیتانیوم برتری هوا را تضمین می کند. چه کسی می داند چگونه سرمایه گذاری کند کشاورزی، معدن و تکنولوژی نظامی در طول درگیری و بازسازی پس از جنگ، مزیتی خواهد داشت.