Bir tür güç hırs doğmaz, ama yorgunluk. Bu değil çünkü şeyleri değiştirmek istiyor, ancak kimse gitmesine izin veremez. Bu güçlü güçtir: tekerleği kavrayan eller, gözler liman aramayı bıraktı.

Bu gücü ve umudun senkronizasyonda olduğunu düşünürdük. İnsanlar üste gidiyor çünkü bir şeyi düzeltebileceğine inanıyorlar. Ancak zamanın bu inancı kendi içine sokma şekli vardır. Toplantıdan sonra uzlaşma, uzlaşmadan sonra, biraz fazla ücretli bir zafer, her şey yavaşça bir rutine dönüşür. Bir gün, dünyayı değiştirmeyi hayal eden insanlar kendilerini sadece kollaplardan hiçbir şey tutmadılar. Hala iktidarda, ama daha fazla soru yok.

Tehlike sadece orada. düzeltilmesini isteyen bir yönetici, çünkü onu kendi ötesinde bir şeye bağlar: insanlar, idealler, gelecek. Kaybedilen bir yönetici sadece kendi kendine bağlıdır. Kararı artık vizyon tarafından yönlendirilmedi, ancak hayatta kalma içgüdüleri tarafından. Zor olanları çıkardı, riskli olanları kaçındı ve bu istikrarı çağırdı.

Bu semptomlar sadece bir sarayda veya bir parlamento binasında yaşamıyor. Ofiste, organizasyonda bile evde. Ekibinin gelişebileceğine inanmayan bir üstün. Ebeveynler tamamen kontrol altındadır, ancak çocuğun geleceğini hayal etmeyi unutur. Hepimiz var ya da biraz güç tutacağız: karar için, diğer insanların zamanında, bir grubun yönünde. Ve hepimiz aynı hastalığa karşı savunmasızyız, bu da eylemlerimizin bizi her yere götürmesine artık inanmıyor.

Üzücü, hayatsız güç genellikle dıştan uzaklaşıyor gibi görünüyor. Hiçbir karışıklık yok, çığlık atmayın. Her şey prosedür tarafından gider. Ancak, insanlar uzun zaman geçtikçe ışıklar olan bir ev gibi, kapıda çalana kadar görünmez bir boşluk var ve bir cevap yok.

Peki, bir yol var mı? Belki cevap basit, ancak kolay değil: tekrar sorun. Sağlıklı bir güç orijinal nedenini hatırlamak için duraklama gerektirir. Neden bunu tutmak istedim? Kim hizmet ediyorum? Ne geride bırakacağım? Bu sorular bu şekilde cevap vermek zorunda değildir. Dürüstçe. Bazen cevap vermek için hiçbir şey kalmadığımızı fark etmektir ve gitmemize izin vermek en cesur umut biçimidir, hareket edebilecek başkaları için umut.

Çünkü sonunda, güç sadece bir araçtır. Bu ona yön veren umut oldu. Yön olmadan, en keskin araç bile yorgun bir el üzerinde bir yük haline gelir. Ve dünya tutmak için daha fazla ele ihtiyaç duymaz, ancak daha fazla kalp hala yarının farklı olabileceğini düşünüyor.

Power-free yelken tutan büyük bir gemidir, ancak neden bir fikir değil. İşimiz, tekerleği tüm maliyetlerde tutan herkes, gemi okyanusunu kaybetmeden önce pupassi yeniden aydınlatmaktır.