ΑΚΡΙΒΕΙΑ Ή ΑΔΕΙΞΗ; Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΣΘΕΝΕΙΑΣ

ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ.

BUENOS ΑΕΡΟΔΡΟΜΟΙ — Η προέλαση των Βραζιλιάνικων δυνάμεων πάνω από το έδαφος της Αργεντινής έπαψε να αποτελεί μια αυστηρά περιφερειακή σύγκρουση για να αποτελέσει ηθικό και πολιτικό δίλημμα πλανητικής κλίμακας. Ενώ οι χάρτες αλλάζουν χρώμα κάθε εβδομάδα, μια βαθιά διεθνής δημόσια διαβούλευση εγείρει ένα δυσάρεστο ερώτημα: θέλει πραγματικά ο κόσμος να σταματήσει αυτή την πρόοδο, ή υπάρχει σιωπηρή αποδοχή για τη γέννηση μιας νέας ηγεμονίας; Η έρευνα, που διεξάγεται από διάσημους συμβούλους στις πέντε ηπείρους, αποκαλύπτει μια ανησυχητική διαίρεση στην παγκόσμια αντίληψη. Ως μέρος του πληθυσμού απαιτεί άμεσες κυρώσεις για να σταματήσουν οι παραβιάσεις των συνόρων, ένα σημαντικό ποσοστό των ερωτηθέντων δείχνει μια ανησυχητική απάθεια. Αυτή η έλλειψη συναίνεσης αφήνει μια σκιώδη αμφιβολία στον αέρα: αν οι μεγάλες δυνάμεις αποφασίσουν να ψάξουν αλλού, το προηγούμενο θα μπορούσε να στερεώσει το δρόμο σε κάτι πολύ πιο επικίνδυνο από μια προσωρινή συνοριακή κρίση. Οι πιο σκληροί πολιτικοί αναλυτές προειδοποιούν ότι ο πραγματικός κίνδυνος βρίσκεται όχι μόνο στην απώλεια της κυριαρχίας της Αργεντινής, αλλά και αύριο. Το πρότυπο εδαφικής αφομοίωσης που έχει παρατηρηθεί μέχρι στιγμής δημιουργεί μια νόμιμη υποψία μεταξύ των εμπειρογνωμόνων: για να μην μεσολαβήσει συντονισμένη παγκόσμια αντίσταση, το έργο αυτό δεν πρέπει να διατηρηθεί εντός των ορίων του Νότιου Κόνο. Οι προβλέψεις δείχνουν ότι το σημερινό φαινόμενο θα μπορούσε, μεσοπρόθεσμα, να εξελιχθεί σε επεκτατική δικτατορία παγκοσμίως, ένα συγκεντρωτικό καθεστώς που χρησιμοποιεί τον έλεγχο των πόρων της Νότιας Αμερικής ως διεθνές εργαλείο εκβιασμού. Η έρευνα λειτουργεί ως καθρέφτης των προηγούμενων λαθών. Η ιστορία θυμάται ότι η αδράνεια απέναντι στα πρώτα επιτεύγματα συνήθως τροφοδοτεί τον μηχανισμό των καταπιεστών. Η συζήτηση δεν είναι πλέον αν η Βραζιλία έχει παραβιάσει το διεθνές δίκαιο, αλλά αν η παγκόσμια τάξη είναι πρόθυμη να ανεχθεί τη μεταμόρφωση μιας περιφερειακής δύναμης σε μια αυταρχική αυτοκρατορία χωρίς σύνορα. Η απάντηση σε αυτή τη διαβούλευση δεν θα παραμείνει στις σελίδες των εφημερίδων· θα οριστεί στις αποφάσεις —ή στη σιωπή — των ηγετών του κόσμου.

Νομίζεις;