Po tym, jak poprzednie wydanie dotyczyło końca NAP i wydarzeń ze stycznia 2025 roku, luty przyniósł globalny NAP i okres niezwykłego spokoju. W związku z tym ten rozdział będzie stosunkowo krótki, skupiając się na wydarzeniach z lutego i marca 2025 roku, które zapoczątkowały to, co nastąpiło w kwietniu – prawdopodobnie najtrudniejszym miesiącu mojego e-Życia.

Pierwszy Sojusz

Tego samego dnia, w którym podpisano globalny NAP, doszło do kolejnego ważnego wydarzenia. Po odrzuceniu przez BFTE, Chorwacja skupiła się na stworzeniu nowego sojuszu, który mógłby ją uchronić przed ewentualnym odwetem ze strony Słowenii, którym grozili niektórzy słoweńscy gracze po wygaśnięciu NAP.

Po upadku systemu Gaussa, Serbia wyłoniła się jako idealny partner. W tamtym czasie dowodził nią Foxie , a nasze kraje miały ze sobą wiele wspólnego. Oba walczyły po tej samej stronie podczas II wojny światowej, oba były stosunkowo młodymi państwami i żaden z nich nie istniał od samego początku – przynajmniej nie na swoich terytoriach. Bośnia i Hercegowina stała się naturalnym wyborem trzeciego członka, głównie ze względu na swoje położenie geograficzne, mimo że pośrednio wspierała stronę przeciwną podczas II wojny światowej. Bośnią i Hercegowiną dowodził wówczas – jak zawsze –Ciro .

Po udanych negocjacjach podpisano pakt obronny o nazwie South Wind , którego pierwszym przywódcą został Foxie. Sojusz został oficjalnie ogłoszony w tym artykule . Jak się okazało, chęć stworzenia sojuszu – i wspólne zamiłowanie do dobrych żartów – były jednymi z niewielu rzeczy, które łączyły wszystkich.

Pierwsze rozbieżności co do celu sojuszu pojawiły się niemal natychmiast. Bośnia i Hercegowina pragnęła paktu czysto obronnego, Serbia pozostawała gdzieś pośrodku, podczas gdy Chorwacja pragnęła pełnoprawnego sojuszu, który wspierałby również jej ekspansję terytorialną. Do połowy lutego Chorwacja miała już około 40 aktywnych obywateli. Jej gospodarka rozwijała się, a wraz z nią wzrastało zapotrzebowanie na żywność i broń. Produkcja krajowa nie była w stanie utrzymać wymaganej skali bez premii surowcowych zapewnianych przez kolonie, co sprawiało, że ekspansja terytorialna stawała się coraz ważniejsza.

Kolejnym punktem spornym było rozszerzenie sojuszu. Pierwotnym pomysłem było zaproszenie Słowenii i Macedonii, co zjednoczyłoby wszystkie kraje byłej Jugosławii o podobnych językach w ramach jednego sojuszu. Po odrzuceniu naszej oferty przez Słowenię, zwróciliśmy się w innym kierunku. Szczerze mówiąc, nie pamiętam, co stało się z Macedonią, a niestety moje archiwum zrzutów ekranu nie zawiera żadnych informacji o tych negocjacjach. Bośnia i Hercegowina zawetowała włączenie Gruzji, której przewodził zbrodniarz wojenny Kysely Cesnek . Chiny stały się zatem czwartym członkiem South Wind, na czele którego stanęli wówczasWolfStark i adriias .

Ambicje ekspansji

Chęć ekspansji Chorwacji rosła przez cały luty. Ponieważ globalny NAP obejmował ogromną liczbę krajów po obu stronach i obowiązywał do początku marca, możliwości Chorwacji były ograniczone. Jeśli chcieliśmy jak najszybciej się rozwijać, jedynymi realistycznymi celami były mniejsze kraje, które walczyły po naszej stronie w poprzedniej wojnie. Potencjalnymi celami były Włochy, Albania i Republika Południowej Afryki. Ostatecznie wybraliśmy tę drugą opcję i 28 lutego Chorwacja zszokowała świat, wypowiadając wojnę SAF.

Chociaż Szkodra była bardzo pożądana ze względu na 30% premii za żelazo, Durban i jego 15% premii za żywność ostatecznie przeważyły szalę na korzyść RPA. Planowaliśmy wynająć Szkodrę, gdy tylko wojna się skończy – szczegół, który później miał okazać się bardzo ważny.

Pierwsze problemy napotkaliśmy podczas pierwszej bitwy o Durban, która była atakiem powietrznym. Australia stanęła po stronie RPA, ale tego się spodziewaliśmy. Nie spodziewaliśmy się jednak zaangażowania macedońskich czołgów, zwłaszczaAidena Pearce'a iDemetriosa . Chociaż interwencja Macedonii stanowiła naruszenie obowiązującego wówczas Porozumienia o Niepodległości (NAP), jej prezydent,Aexil , nie podjął żadnych działań, aby zrekompensować straty lub w inny sposób naprawić ten „błąd”.

Chorwacja ostatecznie wygrała wojnę dzięki pomocy Serbii i Słowenii, przy czym Słowenia w większości zrekompensowała straty wyrządzone przez własnych, nieuczciwych graczy. Zwycięstwo okazało się jednak znacznie droższe, niż przewidywaliśmy. Zużyliśmy ogromne zasoby, które nigdy nie były częścią pierwotnego planu.

To, co miało być prostą kampanią – zdobycie trzech lub czterech regionów i szybkie podpisanie NAP – przerodziło się w całkowitą likwidację SAF, zniszczenie jej młodej i ambitnej społeczności oraz wojnę, która utrzymywała Chorwację w stanie okupacji przez cały marzec. Interwencja Macedonii była głównym powodem, dla którego do tego doszło, a odmowa Południowego Wiatru do pomocy w działaniach ofensywnych pozostawiła nas niemal osamotnionych w walce z koalicją.

Błędy mangi i cisza przed burzą

Dyplomacja Mangi znacząco przyczyniła się do przedłużenia wojny. Wielokrotnie przedstawiał SAF nierealne żądania, które – jak można było przewidzieć – zostały odrzucone. W kraju również narastało niezadowolenie. Młoda i wciąż niedojrzała gospodarka Chorwacji miała już problemy z zapewnieniem obywatelom wystarczających zapasów, a wykorzystywanie złota przez Mangę do własnych celów potęgowało frustrację.

Motorina, El Scorpion, SPMarine, Führer i ja stanowiliśmy trzon coraz bardziej niezadowolonej koalicji i zaczęliśmy domagać się zmian, które Manga wielokrotnie odrzucała. Później dołączyli do nas Jiren i Aldrich. Relacja Aldricha została później usunięta, ale odegrał on ważną rolę w wydarzeniach, które miały miejsce od czerwca do końca roku. Dwaj ostatni byli członkami partii Mangi, a ich poparcie okazało się kluczowe dla mojego pierwszego dojścia do władzy – historia, która rozpocznie się w następnym wydaniu.

Dziękuję za lekturę i mam nadzieję, że ten rozdział przypadł Ci do gustu. Rozważ zakup Premium, aby uzyskać dodatkowe wspomnienia i materiały z tego okresu i wydarzenia, które będą stanowić wprowadzenie do nowego rozdziału.