Image

Η ΧΟΡΗ ΤΗΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΕΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

BUENOS AIRS — Η γεωπολιτική της Νότιας Αμερικής έχει εισέλθει σε μια κρίσιμη φάση που οι διεθνείς αναλυτές δεν διστάζουν πλέον να συγκρίνουν με τα πιο σκοτεινά κεφάλαια του 20ού αιώνα. Τους τελευταίους μήνες, η στρατηγική εφαρμογή και η εδαφική αφομοίωση της Βραζιλίας επί των παραμεθόριων επαρχιών της Αργεντινής έπαψε να αποτελεί υπόθεση σύγκρουσης ώστε να καταστεί μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα που προχωρεί χιλιόμετρο με χιλιόμετρο, πυροδοτώντας συναγερμούς σε όλη την περιοχή. Αυτή η σταδιακή και χειρουργική επέκταση αναπόφευκτα υπενθυμίζει το δόγμα του ζωτικού χώρου που χρησιμοποίησε η Γερμανία στον πρώτο και δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Όπως συνέβη στην περίοδο μεταξύ πολέμων και αλμπόρων του 1939, όπου η διεθνής παθητικότητα επέτρεψε την προοδευτική προσάρτηση γειτονικών εδαφών υπό υποσχέσεις σταθερότητας, η ήπειρος παρατηρεί πλέον πώς μια περιφερειακή δύναμη απορροφά πόρους και βασικές θέσεις χωρίς να βρίσκει επαρκή εσωτερική αντίσταση. Οι εκθέσεις του μετώπου περιγράφουν μια αδίστακτη στρατιωτική μηχανή και εφοδιαστική. Η κατοχή δεν σταματά, και ο φόβος ότι αυτή η πρόοδος θα οδηγήσει σε έναν οδυνηρό, παρατεταμένο και αιματηρό πόλεμο θεμελιώνεται όλο και περισσότερο. Η ιστορία έχει δείξει ότι αυτού του είδους οι εδαφικές φιλοδοξίες σπάνια έρχονται κατά βούληση· αντίθετα, συχνά απαιτούν ένα καταστροφικό ανθρώπινο κόστος πριν φτάσουν στα όριά της. Οι ειδικοί παγκόσμιας ασφάλειας προειδοποιούν ότι το Νότιο Κόνο βρίσκεται σε σημείο χωρίς επιστροφή. Η διμερής διπλωματία αποδείχθηκε άχρηστη ενόψει των γεγονότων που ολοκληρώθηκαν επί τόπου. Όπως και στις μεγάλες παγκόσμιες συγκρούσεις του παρελθόντος, όπου ελεύθερα έθνη έχουν θάψει τις διαφορές τους προκειμένου να σταματήσουν τον ολοκληρωτικό μηχανισμό, η διεθνής κοινότητα αρχίζει να καταλαβαίνει ότι μόνο μια παγκόσμια ένωση και μια συντονισμένη απάντηση σε μεγάλη κλίμακα μπορεί να αντιμετωπίσει μια ανθρωπιστική καταστροφή και να αποκαταστήσει την ισορροπία στην περιοχή.