Unete al partido marxista

Potrzeba nakłaniania komunistów do walki o maksymalną jasność i spójność w odniesieniu do rewolucyjnych zadań proletariatu wynika z wyjątkowej natury rewolucji proletariackiej. Podczas gdy burżuazyjna rewolucja (Wielka Brytania, Francja, itp.) stanowiła zasadniczo polityczną koronację burżuazyjnej dominacji gospodarczej nad społeczeństwem, które stopniowo i zdecydowanie rozprzestrzeniało się nad rozpadami dekadenckiego społeczeństwa feudalnego, proletariat nie ma władzy gospodarczej w kapitalizmie, a w okresie dekadencji nie ma stałej organizacji. Jedyną bronią, jaką możesz użyć to świadomość klasy i zdolność do organizowania własnej działalności rewolucyjnej. A kiedy moc rąk burżuazji zostanie przejęta, przed nią otwiera się ogromne zadanie świadomego budowania nowego porządku społecznego.

Społeczeństwo kapitalistyczne, podobnie jak wszystkie społeczeństwa klasowe, rosło niezależnie od woli człowieka, poprzez powolny "nieświadomy" proces rządzony przez prawa i siły, które nie podlegały kontroli człowieka. A burżuazyjna rewolucja po prostu podjęła się usunięcia feudalnych nadstruktur, które uniemożliwiły uogólnienie tych praw. Dzisiaj jest to właśnie natura tych praw, ich ślepego, anarchicznego i merkantylnego charakteru, które grozi zrujnowaniem ludzkiej cywilizacji. Jednak pomimo pozornie niezmiennego charakteru tych praw, są one ostatecznie jedynie wyrazem relacji społecznych, które stworzyli ludzie. Rewolucja proletariacka oznacza systematyczną napaść na istniejące stosunki społeczne związane z pozbawionymi praw kapitału. Może to być tylko świadomy atak, ponieważ właśnie nieświadomy i niekontrolowany charakter kapitału próbuje zniszczyć rewolucja; a system społeczny, który proletariat zbuduje na ruinach kapitalizmu, jest pierwszym społeczeństwem, w którym ludzie będą sprawować racjonalną i świadomą kontrolę nad siłami produkcyjnymi i całą ludzką działalnością społeczną.

To, co zmusza proletariat do konfrontacji i niszczenia społecznych stosunków kapitału - pracy zarobkowej, szeroko zakrojonej produkcji dóbr - to to, że doszło do otwartego konfliktu z siłami produkcyjnymi, czy to materialnymi potrzebami proletariatu, czy też siłami produkcyjnymi całego społeczeństwa ludzkiego. Dekadencja stosunków społecznych zdominowanych przez proletariat prowadzi do niszczenia tych stosunków i tworzenia innych nowych. Dlatego jego zadaniem nie jest reforma, reorganizacja czy zarządzanie kapitałem, lecz likwidacja go na zawsze. Upadek oznacza po prostu, że siły produkcyjne nie mogą już rozwijać się w interesie ludzkości, dopóki pozostają pod jarzmem kapitału, a prawdziwy rozwój może mieć miejsce tylko w komunistycznych stosunkach produkcji.