به سردبیران و خوانندگان،

تصور کنید به دنیایی که فقط می دانید در جامعه شما چه اتفاقی می افتد، اگر کارت اعتباری شما روشن شود. دنیایی را تصور کنید که ثروتمندان به طور کامل آگاه هستند و هر کس دیگری در تاریکی باقی مانده است. این جهانی است که ما دعوت می کنیم وقتی روزنامه نگاری را در پشت یک paywall قفل می کنیم.

جامعه دموکراتیک به یک حقیقت بنیادی متکی است: یک جامعه آگاه. هنگامی که یک برچسب قیمت را در اخبار قرار می دهیم، برچسب قیمت را بر روی شهروندی قرار می دهیم.

اطلاعات خوب لوکس نیست. این یک ابزار است، مانند آب تمیز یا برق. اگر یک مقام فاسد محلی از وجوه عمومی سوء استفاده می کند، هر ساکن باید در مورد آن بداند، نه تنها کسانی که می توانند یک اشتراک پانزده دلاری را در یک ماه بپردازند. هنگامی که ما دسترسی به حقایق تایید شده و عمیقا تحقیق شده را محدود می کنیم، یک خلاء اطلاعات ایجاد می کنیم. تاریخ به ما نشان می دهد که وقتی خبر واقعی پشت یک paywall پنهان می شود، این خلاء به سرعت با اطلاعات غلط رایگان و خطرناک در رسانه های اجتماعی پر می شود.

علاوه بر این، اخبار رایگان به عنوان یک برابر کننده بزرگ عمل می کند. این اجازه می دهد تا دانش آموز کار بر روی یک مقاله تحقیقاتی، یادگیری مهاجر در مورد خانه جدید خود، و خانواده طبقه کارگر بودجه هفته خود را برای شرکت به همان اندازه در بحث عمومی است. تضمین می کند که همه وارد غرفه رای گیری با همان مجموعه از حقایق.

روزنامه نگاری برای تولید گران است. خبرنگاران مستحق دستمزد منصفانه هستند و تحقیقات نیازمند منابع عمیقی هستند. اما پاسخ نمی تواند این لایحه را به طور کامل بر روی خواننده ارسال کند. باید نوآوری کنیم. ما باید به مشارکت های تبلیغاتی قوی، مدل های غیر انتفاعی، کمک های اجتماعی و حمایت بشردوستانه برای ادامه عملیات خود نگاه کنیم.

ما نمی توانیم کسب و کار روزنامه نگاری را با گرسنگی مردم از حقیقت نجات دهیم. اجازه دهید صفحات خود را باز نگه داریم، صفحه نمایش ما در دسترس است و حقایق ما آزاد است. از آنجا که یک دموکراسی که برای حقیقت هزینه می کند، در نهایت خود را به قیمت بسیار بالاتر می پردازد.

ممنون