آیا آرژانتین یکی از نژادپرست ترین کشورهای جهان است؟ برخی اطلاعات را بررسی کنید!

آرژانتین یک پروژه تاریخی عمدی از سیاست های سفید کننده و نظم قومی را از پایان قرن نوزدهم اجرا کرد. هدف نخبگان حاکم در زمان، تعریف هویت آرژانتین به عنوان یک ملت منحصرا سفید و اروپایی بود.

روند تحول جمعیتی و ناپدید شدن آماری از جمعیت سیاه و بومی در آرژانتین از طریق عوامل سیاسی، نظامی و اداری صورت گرفت:

سیاست های مهاجرت و مهاجرت جمعی

در نیمه دوم قرن نوزدهم، رهبرانی مانند Bartolomé Mitre و Domingo Faustino Sarmiento این ایده را مطرح کردند که پیشرفت کشور به اروپایی شدن آن بستگی دارد. قانون اساسی سال 1853 به طور مستقیم مهاجرت اروپا را تشویق کرد. بین سال های 1850 تا 1950، حدود 7 میلیون مهاجر (به طور عمده ایتالیایی و اسپانیایی) وارد این کشور شدند. این جمعیت عظیم از نظر جمعیتی حضور جمعیت آفریقایی و مردم بومی را کاهش داد.

2- خط مقدم در جنگ ها و اپیدمی ها

جمعیت سیاه - که حتی حدود یک سوم ساکنان بوینس آیرس را در پایان قرن 18 نمایندگی می کرد - به طور نامتناسبی به عنوان بوشینگ توپ در درگیری های مسلحانه مانند جنگ استقلال (1810-1825) و جنگ پاراگوئه / اتحاد سه گانه (1864-1880) مورد استفاده قرار گرفت. علاوه بر این، شیوع شدید تب زرد در سال 1871 به طور گسترده ای بر محله های محیطی و فقیر تأثیر گذاشت، جایی که جوامع Afro-argentina متمرکز شدند و بخش زیادی از این جمعیت را از بین بردند.

کمپین های نظامی علیه مردم بومی

دولت آرژانتین به کشتار و اخراج خشونت آمیز مردم بومی برای مالکیت زمین کمک کرد. قابل توجه ترین قسمت بیابان Conquest (1878-1885) بود که توسط جولیو Argentino Roca در منطقه پاتاگونیا دستور داده شد. تخمین زده می شود که این کمپین منجر به مرگ بیش از ۱۴ هزار نفر بومی و جابجایی اجباری هزاران بازمانده شده است.

۴- بورکراتیک و آمار زدایی

ناپدید شدن سیاهان و هندی ها نیز بر روی کاغذ اتفاق افتاد. در طول قرن بیستم، دولت دسته بندی نژادی را از سرشماری های ملی حذف کرد و تمام شهروندان را به سادگی به عنوان “ارگان” ثبت کرد. این محرومیت آماری این افسانه را نهادینه کرد که «هیچ سیاهی در آرژانتین وجود ندارد».

در حال حاضر، مطالعات ژنتیکی و ابتکارات جمعی مانند Identidad Marrón و Afro-Argentino فعالان این داستان را نجات داده اند و ثابت می کنند که اجداد غیر اروپایی در DNA و فرهنگ کشور (مانند ریشه های خود تانگو) زنده مانده اند، علی رغم قرن ها invisibilization.