Soms vertelt terugkeer ons meer over de wereld die we achterlieten dan over onszelf.

Er is een oud verhaal over een zoon die het huis verliet, ver dwaalde en uiteindelijk terugkeerde naar de plaats waar het allemaal begon.

Maar de tijd heeft een vreemde manier om dingen te veranderen, zelfs degenen waarvan we ooit dachten dat ze bekend zouden blijven.

Na een lange afwezigheid keerde de verloren zoon terug naar Discord, om te ontdekken dat hij was verwijderd van zowel de politieke partij als de militaire eenheid die hij zelf had opgericht.

Er is een zekere ironie om een vreemdeling te worden in je eigen creatie. Maar misschien is dit de aard van afwezigheid. Wat we bouwen blijft niet noodzakelijkerwijs van ons, en wat we achterlaten wacht niet op ons.

Het verleden geeft ons herinneringen, maar garandeert ons zelden een plaats in het heden.

En zo keert de verloren zoon terug. Niet terug te vorderen wat verloren was, noch te eisen wat ooit van hem was. Gewoon om te zien wat er overblijft.

Men kan immers uit een instelling worden verwijderd, maar niet uit zijn geschiedenis.

Er is iets bijna bewonderenswaardigs aan de arrogantie die nodig is om een stichter uit zijn eigen creatie te verdrijven.

Er is een speciale vorm van historisch analfabetisme nodig om iets te erven dat je nooit gebouwd hebt, autoriteit erover claimen, en dan zijn schepper behandelen als een indringer.

Maar misschien is dat de natuurlijke evolutie van middelmatigheid: Als je geen eigen nalatenschap kunt creëren, grijp je die van iemand anders en doe je alsof je er vanaf het begin was.

De sloten kunnen veranderd zijn. De namen op de deuren kunnen anders zijn.

Maar het veranderen van de sloten maakt je niet de architect. Het maakt je alleen maar de man met de sleutels.