Siyasi oligarchy'nin Sonu: temsilciler temsil etmeyi reddettiğinde

Çağdaş demokrasilerde sürekli ve daha görünür bir gerginlik vardır: oy kullananlar ve güç kullananlar arasındaki mesafe. temsil için geçici bir görev ne olmalıdır, çok fazla durumda, kapalı, kendi statüsünün korunmasına yönelik bir kariyer ve odaklı. Sonuç politik oligarchy bir biçimidir: pozisyonları, partiler ve ilgili mesajlar arasında yol alan nispeten küçük bir grup insan, kolektif ilgilerini önceliklendirir (reelection, access to resources, networks of Influence) Yukarıdaki vaatlerin üzerinde seçmenlere ve gerçek vatandaşlık sorunlarına öncelik verir.

Bu oligarchy her zaman açık bir yolsuzluk olarak ortaya çıkmaz. Sık sık daha incedir: Bir sonraki seçim döngüsü hakkında düşünmekte olan yasalar, sistemin içinde olanları koruyan kararlar, normal insanları kaldıran teknik ve medya dili ve değişen mantık olmadan elitlerin rotasyonu. Oyr, oylarının önemli ölçüde önceliklerini veya sonuçlarını değiştirmediğini fark ettiğinde, meşruiyet iptal edilir. Disaffection, abstention ve anti-sistem seçeneklerinin yükselişi kaza değildir: kusurlu temsil belirtileridir.

Sorun soyut değildir. Halk politikalarının kalitesini etkiler, kurumlara güven ve bir toplumun doğru hataları düzeltme yeteneğini etkiler. Politika teşviklerinin hesaplanabilir sonuçlardan daha fazla işaret ettiği bir sistem: verimli harcamalar, düzenleyici yakalama, saygısız vaatler ve “tüm eşit” bir büyüme hissi.

Bu çemberi nasıl kırabilirsiniz? Sihirli çözümler veya eşsiz formüller yoktur, ancak yapısal teşviklere saldıran reformlar:

- Bu iyi. Gerçek ve katı görev sınırlarıTanımlanmamış makyaj veya on yıllar süren siyasi kariyer, toplumun geri kalanından ayrı profesyonel bir sınıf yaratır. Güç içinde zaman ayırmak, kalıcı ayrıcalık ağlarını inşa etme ve azaltmayı gerektirir.

- Bu iyi. Radikal şeffaflık ve Sorumluluk. Zenginliklerin verimi, ilgi gruplarıyla yapılan toplantılar, seçim vaatlerinin yerine getirilmesi ve vatandaş kontrolünün çevik mekanizmaları. Opakity, herhangi bir oligarchy oksijenidir.

- Bu iyi. Doğrudan katılım ve vatandaş kontrolü için Mekanizmalar.Gerçek eşikleri olan popüler yasal girişimler, temsilcinin ciddi bir şekilde imzaladığı büyük transkript ve görev sistemlerinin sorunları üzerine bağlayıcı referandumlar. Bu enstrümanlar temsil demokrasisini değiştirmez, ancak onu beslediği zaman doğruluyorlar.

- Bu iyi. Profesyonel politika ve bürokrasi/şirket arasındaki etkili ayrılık. Limited swivel kapıları, katı incompatibiliteler ve daha uzun “cooling” dönemleri özel çıkarlar tarafından devlet yakalamasını azaltır.

- Bu iyi. Seçim sistemleri gerçek rekabeti destekliyorKapalı parti cihazlarının kontrolünü engeller ve yeni seslerin girişini teşvik eder. Yarışma, gerçek olduğunda, kapalı elitlere karşı en iyi antidotedir.

Bu önlemlerin hiçbiri uygulanması için tarafsız veya kolay değildir. Şu anki güç dengesinden yararlananlar, istikrar, deneyim veya popülizm tehlikesine karşı direnmeye eğilimlidir. Mutlak demokratik saflık mevcut değildir ve modern yönetimin karmaşıklığının bazı uzmanlık gerektirdiği doğrudur. Ancak uzmanlık, kronik ayrımı veya imkânsızlığı haklı çıkarmaz. Sorumluluk olmadan deneyim ayrıcalık haline gelir.

Siyasi oligarchy sona erdirmek tüm politikacıları veya şeytanlaştırma temsilini ortadan kaldırmak anlamına gelmez. Bu, gerçek ağırlıklarına geri dönmek anlamına gelir: kamu pozisyonlarını işgal edenlerin, söz verilenleri yerine getirmeleri ve onları seçenlere cevap vermeleri, kendi kendine özgü bir yığın içinde kalmaması anlamına gelir. teşvikler iç gücün korunmasına işaret ederken ve temsil edilenlere hizmet etmeme rağmen, mesafe büyümeye devam edecektir. Ve bu mesafe dayanılmaz hale geldiğinde, toplumlar genellikle daha hızlı ve pahalı düzeltmeler ararlar.

Soru, siyasi oligarchy'nin var olup olmadığı değildir. Soru, onu kalıcı kılan kuralları değiştirmek için istekli olup olmadığıdır.