
Σε όλο τον κόσμο, τα τύμπανα της προετοιμασίας χτυπούν πιο δυνατά από ποτέ. Στην Αμερική, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βραζιλία έχουν κλειδώσει κέρατα σε αυστηρές στρατιωτικές ασκήσεις. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, κοινές ασκήσεις μεταξύ Γαλλίας και Ιταλίας, παράλληλα με ελιγμούς από την Κροατία και την Ουγγαρία, κράτησαν τα στρατεύματα κοφτερά. Ακόμα και οι εσωτερικές διαιρέσεις τροφοδοτούν την ετοιμότητα μάχης, με τις βουλγαρικές κυβερνητικές δυνάμεις και τους Βούλγαρους αυτονομιστές να διεξάγουν εντατικές εκστρατείες τους.
Ο στόχος σε όλα αυτά τα θέατρα είναι σαφής: σφυρηλατήστε ωμό νεοσύλλεκτους σε πειθαρχημένους στρατιώτες και καλλιεργήστε μια νέα γενιά σκληροπυρηνικών στρατηγών—διοικητές ικανοί να ταιριάξουν, ή ακόμα και να ξεπεράσουν, θρύλους όπως ο Ζάλο-Γκουρ, ο Αντούχ, ο Σκάι, ο Θάνος και ο Φρίερο.
Ωστόσο, εν μέσω αυτής της παγκόσμιας φρενίτιδας της κινητοποίησης, ένα κριτικό θέατρο παραμένει πολύ στάσιμο. Για αυτό που μοιάζει με αμνηστία του χρόνου, το Ανατολικό Μέτωπο ήταν εντελώς ήσυχο. Με τη Νότια Κορέα, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και τη Χιλή να ασκούν αυστηρό έλεγχο στη συντριπτική πλειονότητα αυτών των εδαφών, η περιοχή έχει εγκατασταθεί σε μια αχαρακτηριστική, σχεδόν ασφυκτική ακινησία.
Αυτή η παρατεταμένη ειρήνη εγείρει ένα θεμελιώδες ερώτημα σχετικά με το ίδιο το πνεύμα του Eclesiar.
Το Eclesiar γιορτάζεται ως αρένα μεγάλης στρατηγικής, αγώνα και γεωπολιτικής φιλοδοξίας—ένας κόσμος όπου τα έθνη συγκρούονται στο δρόμο της κυριαρχίας, φυτεύοντας τις σημαίες τους πέρα από τα αμφισβητούμενα σύνορα ως ύστατα σύμβολα υπερηφάνειας, δόξας, θάρρους και ηρωισμού. Χωρίς σύγκρουση, αυτό το πνεύμα κινδυνεύει να μείνει αδρανές. Ενώ η Δύση ακονίζει τις λεπίδες της και κόβει νέους ήρωες στους χώρους εκπαίδευσης, μια γενιά ανυπόμονων νεοσύλλεκτων στην Ανατολή αφήνεται να περιμένει στους στρατώνες, αναρωτώμενος πότε θα φτάσει τελικά η στιγμή τους.
Πότε αυτοί οι νέοι στρατιώτες θα έχουν την ευκαιρία να βαδίσουν για τιμή, να δοκιμάσουν το θάρρος τους και να χαράξουν τα ονόματά τους στην ιστορία;
Ο πόλεμος είναι αναμφίβολα βάναυσος, και τα διόδια του δεν λαμβάνονται ποτέ ελαφρά. Ωστόσο, σε έναν κόσμο που βασίζεται στον αγώνα για υπεροχή, ο πόλεμος είναι επίσης απαραίτητος. Χωρίς το χωνευτήρι της μάχης, τα έθνη λιμοκτονούν, οι θρύλοι ξεθωριάζουν, και τα λάβαρα της δόξας παραμένουν ξεφλουδισμένα. Ο κόσμος είναι έτοιμος— ήρθε η ώρα να ξυπνήσει το Ανατολικό Μέτωπο.
