
در سراسر جهان، درام های آماده سازی بلندتر از همیشه می تپد. در آمریکا، ایالات متحده و برزیل شاخ ها را در تمرینات نظامی جدی قفل کرده اند. در سراسر اروپا، مانورهای مشترک بین فرانسه و ایتالیا، همراه با مانور از کرواسی و مجارستان، سربازان را تیز نگه داشته است. حتی بخش های داخلی در حال آماده سازی مبارزه با نیروهای دولتی بلغاری و جدایی طلبان بلغاری هستند که کمپین های فشرده خود را اجرا می کنند.
هدف در تمام این تئاترها روشن است: استخدام کنندگان خام را به سربازان انضباطی تبدیل کنید و نسل جدیدی از ژنرال های مبارزه سخت را پرورش دهید - فرمانداران قادر به تطبیق یا حتی پیش بینی افسانه هایی مانند Zalo-Ghur، Aduch، Skaie، Thanos و Friero.
با این حال، در میان این دیوانگی جهانی بسیج، یک تئاتر انتقادی همچنان به طور ناگهانی در حال رکود است. برای چیزی که به نظر می رسد زمان نامناسب است، جبهه شرقی کاملا آرام بوده است. با کره جنوبی، بلغارستان، صربستان و شیلی کنترل محکمی بر اکثریت قریب به اتفاق این سرزمین ها دارند، این منطقه به یک منطقه بی نظیر و تقریبا بی نظیر تبدیل شده است.
این صلح طولانی مدت یک سوال اساسی در مورد روح اکلس ایجاد می کند.
اکلس به عنوان یک عرصه استراتژی بزرگ، مبارزه و جاه طلبی ژئوپلیتیک جشن گرفته می شود - جهانی که ملت ها در مسیر سلطه، کاشت پرچم های خود در سراسر مرزها به عنوان نماد نهایی غرور، جلال، شجاعت و قهرمانی. بدون درگیری، این روح در حال رشد است. در حالی که غرب تیغه ها و قهرمانان جدید خود را در زمینه های آموزشی تیز می کند، نسلی از استخدام کنندگان مشتاق در شرق در پادگان منتظر مانده است، و تعجب می کند که آیا لحظه آنها در نهایت خواهد رسید.
چه زمانی این سربازان جدید شانس خود را برای راه رفتن برای افتخار، تست منژل خود و ثبت نام خود را به تاریخ?
جنگ بی شک بی رحم است و هرگز به آرامی از بین نمی رود. با این حال در دنیایی که بر مبارزه برای برتری استوار است، جنگ نیز ضروری است. بدون مصلوب شدن نبرد، ملت ها راکد می کنند، افسانه ها محو می شوند و پرچم های جلال همچنان به سر می برند. جهان آماده است - وقت آن است که جبهه شرقی بیدار شود.
