Na de militaire bezetting in Argentinië besluit Brazilië zijn troepen eenzijdig terug te trekken door een NAP te ondertekenen. Er wordt gesteld dat de belangrijkste doelstellingen voor het begin van het conflict zijn verwezenlijkt: met Chili zwakker en Brazilië met een militaire bezetting in Antofagasta is een nieuwe militaire bezetting nu overbodig.
Het begrip werd gevierd aan de Argentijnse kant. De officiële propaganda van het land zag het als een terugtrekking en nederlaag van een regionale macht. Deskundigen begrijpen echter dat de politieke doelstellingen reeds zijn verwezenlijkt:
Een onbepaald beroep is niet nodig. Chili is al verzwakt door de oorlogen van de Verenigde Staten in zijn regio's en er is een integratie van een Chileens grondgebied door Brazilië. Brazilië heeft in zekere zin gewonnen omdat het zijn beoogde doel heeft bereikt.
Het behoud van de bezetting zou zijn om geld van belastingbetalers te nemen en de nationale economie in iets totaal contraproductiefs te storten.
Ondanks de gemelde situatie zijn sommige Brazilianen van mening dat de regering de oorlogsbuit aan Argentijnse zijde moet aanrekenen en dat Antofagasta niet genoeg zou zijn om de Chileense imperialistische saña te stoppen.
De effecten van NAP en mogelijke reactie van Argentijnse en Chileense leiders op Braziliaanse zelfverdediging zullen alleen de tijd bepalen. De ontwikkeling van mondiale gebeurtenissen suggereert echter dat het conflict nog lang niet voorbij is.
Engels:
Na de militaire bezetting van Argentinië heeft Brazilië besloten zijn troepen eenzijdig terug te trekken en een NAP te ondertekenen.
Het argument is dat de belangrijkste doelstellingen die tot het begin van het conflict hebben geleid, al naar voren zijn gebracht. Nu Chili verzwakt is en Brazilië een militaire bezetting in Antofagasta handhaaft, wordt een nieuwe militaire bezetting op dit moment overbodig geacht.
De overeenkomst werd gevierd aan de Argentijnse kant. De officiële propaganda van het land portretteerde het als de terugtrekking en verdediging van een regionale macht. Volgens deskundigen zijn de politieke doelstellingen van Brazilië echter al verwezenlijkt:
Het is niet nodig om een bezetting voor onbepaalde tijd te handhaven. Chili is reeds verheugd over de oorlogen die de Verenigde Staten in zijn regio's hebben meegemaakt, en Brazilië heeft Chileens grondgebied opgenomen. Brazilië heeft in zekere zin gewonnen, omdat het het doel heeft bereikt dat het heeft nagestreefd.
Het behoud van de bezetting zou gewoon het geld van de belastingbetalers aantrekken en de nationale economie verzwakken voor iets totaal contraproductiefs.
Spuug op deze situatie, sommige Brazilianen zijn van mening dat de regering oorlogsreparaties van de Argentijnse kant moet eisen, bewerend dat Antofagasta allone niet genoeg zou zijn om Chili's imperialistische ambities te stoppen.
Wat betreft de effecten van het NAP en eventuele reacties van Argentijnse en Chileense leiders op de zelfverdediging van Brazilië, zal alleen de tijd leren. Het niet volgen van mondiale gebeurtenissen suggereert echter dat het conflict nog lang niet voorbij is.
