Sa lupang minsang ipinaglaban, Dumanak ang dugo ng mga bayani; Bawat dangal, bawat kalayaan, Ngayo’y baon sa luha at dalamhati.

Ang watawat ay marahang ibinaba, Ang mga sandata’y kusang pinatahimik; Ang sigaw ng digma’y napalitan ng luha, At ang dating pag-asa’y unti-unting nanlamig.

Hindi sa duwag nagmula ang pagsuko, Kundi sa pagod ng pusong lumalaban; Sapagkat kahit bakal ay napupudpod, Kapag unos ng digma’y walang katapusan.

O Inang Bayan, patawad sa anak mo, Na ngayo’y di na kayang ipagtanggol ang lupa; Ang pangarap mong malaya at dakila, Ay tila abo nang tinangay ng digmaan.

Ngunit sa pagsuko, may lihim na pangako, Na ang alaala’y di kailanman maglalaho; Maaaring ang lupa’y mapasakamay ng iba, Ngunit ang diwa ng bayan ay di nila makukuha.

Kaya ibinababa ko ang tabak na hawak, Hindi dahil ang aking paninindigan ay wasak; Kundi dahil sa bayang nais kong mabuhay, May mga laban ding kailangang maghintay.

At kung dumating ang bukang-liwayway, Kung ang ating mga anak ay muling maglalakbay, Sa lupang ninakaw, sa dangal na winasak— Mula sa abo, ang bayan ay muling aangat.

Dahil ang pagsuko ay maaaring wakas ng digmaan, Ngunit hindi kailanman ang wakas ng isang bayan.