Në një tokë dikur kishte luftuar, gjaku i heronjve vazhdonte; çdo dinjitet, çdo liri, tani një banjë me lot dhe hidhërim.

Flamuri ulet lehtë, armët heshten automatikisht; E qara e luftës është kthyer në lot dhe shpresa e vjetër është ftohur ngadalë.

Nuk është me një frikacak që dorëzohet, por me zemër të lodhur të rezistencës, sepse edhe hekuri është i lodhur, kur stuhia e luftës është e pafund.

O nëna e njerëzve, fale vajzën tënde, e cila nuk ka mundësi të mbrojë tokën; Ëndrra jote për të qenë e lirë dhe e madhe, dukej si hiri i marrë nga lufta.

Por me dorëzim, ka një premtim sekret, se kujtesa nuk do të pushojë kurrë; toka mund të jetë në duart e të tjerëve, por fryma e popullit nuk është në dispozicion të tyre.

Prandaj kam rrëzuar shpatën që është në duart e mia, jo sepse më është thyer qëndrimi, por për shkak të popullit që dua të jetoj, ka edhe beteja për të pritur.

Në rast se vjen një qortim i hapur, në rast se bijtë tanë udhëtojnë përsëri për në vendin e vjedhur, drejt lavdisë që është shkatërruar nga hiri, qyteti do të ngrihet përsëri.

Sepse dorëzimi mund t'i japë fund luftës, por kurrë nuk është fundi i një populli.