Op een aarde die ooit vocht, werd het bloed van helden gedragen; elke waardigheid, elke vrijheid, Nu een bad van tranen en verdriet.

De vlag wordt voorzichtig verlaagd, de wapens worden automatisch het zwijgen opgelegd; De roep om oorlog is in tranen veranderd en de oude hoop is langzaam afgekoeld.

Het is niet met een lafaard die zich overgeeft, maar met het vermoeide hart van de weerstand; want zelfs ijzer is moe, wanneer de storm van de oorlog eindeloos is.

O Moeder der mensen, vergeef uw dochter, nu niet in staat om de aarde te verdedigen; Jouw droom om vrij en groot te zijn, leek op as die door oorlog werd meegevoerd.

Maar door zich over te geven, is er een geheime belofte, dat de herinnering nooit zal ophouden; het land mag in de handen van anderen zijn, maar de geest van het volk is voor hen niet beschikbaar.

Daarom laat ik het zwaard, dat in mijn hand is, vallen, niet omdat mijn stand gebroken is; maar vanwege het volk, dat ik wens te leven, zijn er ook strijden, die wachten.

En indien open berisping komt, zo onze kinderen wedertrekken, tot den gestolenen grond, tot de eer, die van de as verdelgd is, zo zal de stad wederopstaan.

Omdat overgave de oorlog kan beëindigen, maar nooit het einde is van een volk.