Ο κόσμος του Εκκλεσία πρόκειται να αλλάξει.

Από τις 4 Σεπτεμβρίου και μετά, ο πόλεμος δεν θα είναι πλέον αυτό το υγιές παιχνίδι όπου μια χώρα εισβάλλει σε μια άλλη μέχρι να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Τώρα θα έχουμε στόχους, προθεσμίες, διαπραγματεύσεις, συμμαχίες με συνέπειες, ακόμη και ένα ιστορικό για να καταγράφουμε τις αποφάσεις μας.

Τελικά.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε τα πάντα λάθος, αλλά με τεκμηρίωση.

Ενώ ο κόσμος προετοιμάζεται για πιο έξυπνους πολέμους, η Βραζιλία αντιμετωπίζει ένα πολύ πιο περίπλοκο ζήτημα:

Πώς να γίνετε πλούσιοι;

Επειδή η κατάκτηση εδαφών είναι σπουδαία. Φέρνει κύρος, αλλάζει τον χάρτη και κάνει τον στρατηγό ευτυχισμένο.

Υπάρχει μόνο ένα μικρό μειονέκτημα:

Η επικράτεια από μόνη της δεν παράγει.

Η Βραζιλία θα μπορούσε να κατακτήσει τη Χιλή, να βάψει ολόκληρο τον χάρτη πράσινο και να εκφωνήσει μια πατριωτική ομιλία. Αλλά αν δεν υπάρξει βιομηχανία, παραγωγή και υποδομές μετά, θα έχουμε απλώς μια τεράστια χώρα με έναν τεράστιο λογαριασμό.

Και μετά έρχεται η πιο επικίνδυνη ιδέα που παρουσιάστηκε ποτέ στο Κογκρέσο:

οικονομική ανάπτυξη.

Ναι, παραγωγή.

  • Εργοστάσια.

  • Εταιρείες.

  • Υποδομή.

Πράγματα που δεν εκρήγνυνται, και για αυτόν ακριβώς τον λόγο, τείνουν να λαμβάνουν λιγότερα χειροκροτήματα.

Το περίεργο είναι ότι όλοι σκέφτονται ήδη την κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών.

Θέλουμε να μάθουμε ποιος θα έχει τη βόμβα.

Ποιος θα έχει περισσότερες βόμβες;

Ποιος θα καταφέρει να καταστρέψει ποιον;

Αλλά υπάρχει μια άβολη ερώτηση:

Ποιος θα τα κατασκευάσει όλα αυτά;

Επειδή ίσως η πραγματική κούρσα των πυρηνικών εξοπλισμών της Βραζιλίας δεν θα ξεκινήσει με έναν πύραυλο.

Ξεκινήστε με ένα εργοστάσιο.

Η κυβέρνηση μπορεί να συνεχίσει να διαφωνεί για το ποιος είναι ιμπεριαλιστής, σοσιαλιστής, συγκεντρωτικός ή οποιαδήποτε άλλη λέξη που το κάνει να φαίνεται ότι κάνουμε πολιτική.

Αλλά στο τέλος της ημέρας, κάποιος πρέπει να παράγει κάτι.

Ίσως ο μεγαλύτερος εχθρός της Βραζιλίας δεν είναι η γειτονική της χώρα.

Ίσως είναι η παλιά συνήθεια να πιστεύουμε ότι η εξουσία χτίζεται αποκλειστικά με την κατάκτηση εδαφών.

Ο νέος Εκκλησιαστικός θα διδάξει κάτι ενδιαφέρον:

Οι πόλεμοι έχουν χρονικό όριο. Οι κατοχές είναι προσωρινές. Οι συμμαχίες είναι ακριβές. Και ακόμη και οι βόμβες μπορούν να εξουδετερωθούν.

Η οικονομία, ωστόσο, συνεχίζει να εισπράττει ενοίκια.

Ίσως λοιπόν ήρθε η ώρα η Βραζιλία να πετύχει κάτι πραγματικά δύσκολο:

πλούτος.

Στη συνέχεια φτιάχνουμε τη βόμβα.

Ή μήπως όχι.

Εξαρτάται από το πόσο κοστίζει το εργοστάσιο.

Ο ηλίθιος της δημοκρατίας