บราซิลต้องการระเบิดปรมาณู มีใครบอกพวกเขาบ้างไหมว่าพวกเขาต้องสร้างโรงงานก่อน?

โลกของเอคลีเซียร์กำลังจะเปลี่ยนแปลง

ตั้งแต่วันที่ 4 กันยายนเป็นต้นไป สงครามจะไม่ใช่เกมสนุกสนานที่ประเทศหนึ่งรุกรานอีกประเทศหนึ่งจนกระทั่งประเทศนั้นหายไปจากแผนที่อีกต่อไปแล้ว ต่อไปนี้เราจะมีเป้าหมาย กำหนดเวลา การเจรจา พันธมิตรที่มีผลตามมา และแม้กระทั่งประวัติศาสตร์ที่จะบันทึกการตัดสินใจของเรา

ในที่สุด.

ตอนนี้เราสามารถทำผิดพลาดได้ทุกอย่าง แต่มีเอกสารประกอบ

ในขณะที่โลกกำลังเตรียมพร้อมสำหรับสงครามที่ชาญฉลาดกว่าเดิม บราซิลกลับเผชิญกับปัญหาที่ซับซ้อนกว่ามาก:

จะรวยได้อย่างไร?

เพราะการยึดครองดินแดนนั้นเป็นสิ่งที่ดี มันนำมาซึ่งเกียรติยศ เปลี่ยนแปลงแผนที่ และทำให้แม่ทัพมีความสุข

มีข้อเสียเล็กน้อยอยู่ข้อเดียว:

อาณาเขตเพียงอย่างเดียวไม่ได้ก่อให้เกิดอะไรขึ้น

บราซิลอาจพิชิตชิลี ทาสีแผนที่ทั้งหมดให้เป็นสีเขียว และกล่าวสุนทรพจน์รักชาติได้ แต่ถ้าหากหลังจากนั้นไม่มีอุตสาหกรรม การผลิต และโครงสร้างพื้นฐาน เราก็จะมีเพียงประเทศขนาดใหญ่ที่มีหนี้สินมหาศาลเท่านั้น

และแล้วก็มาถึงแนวคิดที่อันตรายที่สุดเท่าที่เคยเสนอต่อสภาคองเกรส:

การพัฒนาเศรษฐกิจ

ใช่ ฝ่ายผลิต

• โรงงานต่างๆ

• บริษัท.

• โครงสร้างพื้นฐาน

สิ่งที่ไม่ระเบิด มักจะได้รับเสียงชื่นชมน้อยกว่าด้วยเหตุผลนั้นเอง

สิ่งที่น่าประหลาดใจคือ ทุกคนต่างเริ่มคิดถึงเรื่องการแข่งขันสะสมอาวุธนิวเคลียร์กันแล้ว

เราต้องการทราบว่าใครจะเป็นผู้ครอบครองระเบิด

ใครจะมีระเบิดมากกว่ากัน?

ใครจะเป็นผู้ทำลายใครได้สำเร็จ?

แต่มีคำถามที่ไม่สะดวกอยู่ข้อหนึ่ง:

ใครจะเป็นคนผลิตสินค้าทั้งหมดนี้?

เพราะบางทีการแข่งขันสะสมอาวุธนิวเคลียร์ที่แท้จริงของบราซิลอาจไม่ได้เริ่มต้นด้วยขีปนาวุธก็ได้

เริ่มต้นด้วยโรงงาน

รัฐบาลสามารถโต้เถียงต่อไปได้ว่าใครเป็นจักรวรรดินิยม สังคมนิยม รวมศูนย์ หรือคำอื่นๆ ที่ทำให้ดูเหมือนว่าเรากำลังเล่นการเมืองอยู่

แต่สุดท้ายแล้ว ก็ต้องมีคนผลิตผลงานออกมาอยู่ดี

บางทีศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของบราซิลอาจไม่ใช่ประเทศเพื่อนบ้านก็ได้

บางทีอาจเป็นเพราะความเคยชินเก่าๆ ที่คิดว่าอำนาจสร้างขึ้นได้จากการพิชิตดินแดนเพียงอย่างเดียว

หนังสือปัญญาจารย์เล่มใหม่จะสอนสิ่งน่าสนใจอย่างหนึ่ง:

สงครามมีกำหนดเวลา การยึดครองเป็นเพียงชั่วคราว พันธมิตรมีค่าใช้จ่ายสูง และแม้แต่ระเบิดก็ยังสามารถถูกทำลายได้

อย่างไรก็ตาม เศรษฐกิจยังคงเก็บค่าเช่าต่อไป

ดังนั้น บางทีอาจถึงเวลาแล้วที่บราซิลจะต้องบรรลุเป้าหมายที่ยากลำบากอย่างแท้จริง:

ความมั่งคั่ง.

จากนั้นเราก็สร้างระเบิด

หรืออาจจะไม่ใช่ก็ได้

ขึ้นอยู่กับว่าโรงงานมีต้นทุนเท่าไหร่

คนโง่แห่งสาธารณรัฐ