Οι αριθμοί λένε μια ανησυχητική ιστορία. Σε μία μόλις εβδομάδα, ο ενεργός πληθυσμός των Φιλιππίνων φέρεται να μειώθηκε από 25 παίκτες σε μόλις 9, μείωση 64 τοις εκατό.

Πού πήγαν οι άλλοι;

Οι φήμες εξαπλώνονται σε όλη την κοινότητα. Μερικοί ισχυρίζονται ότι έχουν πάει στο εξωτερικό αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες. Άλλοι ψιθυρίζουν πιο σκοτεινές πιθανότητες, αν και καμία αξιόπιστη πληροφορία δεν έχει επιβεβαιώσει τι συνέβη σε όσους εξαφανίστηκαν από το παιχνίδι.

Προς το παρόν, κανείς δεν ξέρει όλη την ιστορία.

Αλλά ίσως το πιο σημαντικό ερώτημα δεν είναι πού πήγαν οι παίκτες, αλλά γιατί τόσοι πολλοί έχουν χάσει την επιθυμία να μείνουν.

Είναι δύσκολο να παραμείνεις αφοσιωμένος σε ένα έθνος όταν δεν μπορείς πλέον να το δεις στο χάρτη. Η εθνική υπερηφάνεια δεν συντηρείται μόνο από ένα όνομα. Οι παίκτες χρειάζονται κάτι για να υπερασπιστούν, κάτι για να χτίσουν, και κάπου που να μπορούν περήφανα να αποκαλούν σπίτι τους.

Χωρίς έδαφος, ακόμη και ο ισχυρότερος πατριωτισμός μπορεί να αρχίσει να εξασθενεί. Οι μάχες χάνουν το νόημα τους. Οι υποσχέσεις της ανεξαρτησίας απομακρύνονται. Και τελικά, η κάθε μέρα μπορεί να μην αξίζει τον κόπο.

Πού είναι τώρα οι Φιλιππίνες;

Γεωγραφικά, κάπου στον Ειρηνικό. Στις καρδιές των υπόλοιπων παικτών, ίσως ακόμα ζωντανοί. Αλλά στον πολιτικό χάρτη του Eclesiar, η παρουσία του φαίνεται να έχει γίνει κάτι περισσότερο από μια ξεθωριασμένη ανάμνηση.

Σαν πατημασιές που έμειναν πίσω σε μια παραλία, το σημάδι των Φιλιππίνων παραμένει για μια στιγμή. Μετά τα κύματα φτάνουν, ξεπλένοντας αυτό που ήταν κάποτε εκεί.

Εννέα παραμένουν εκεί που 25 κάποτε στάθηκαν.

Το ερώτημα είναι αν αυτοί οι εννέα μπορούν να κρατήσουν το έθνος ζωντανό—ή αν κάποια μέρα οι Φιλιππίνες θα εξαφανιστούν όχι μόνο από το χάρτη, αλλά και από τις αναμνήσεις εκείνων που κάποτε πολέμησαν γι' αυτό.

Επειδή ένα έθνος δεν εξαφανίζεται τη στιγμή που χάνει τη γη του. Μερικές φορές, εξαφανίζεται όταν οι άνθρωποι του δεν πιστεύουν πλέον ότι υπάρχει λόγος να επιστρέψουν.