De cijfers vertellen een verontrustend verhaal. In slechts een week, de Filipijnse actieve bevolking daalde naar verluidt van 25 spelers naar slechts 9, een daling van 64 procent.

Waar zijn de anderen gebleven?

Geruchten verspreiden zich over de hele gemeenschap. Sommigen beweren dat ze naar het buitenland zijn gegaan op zoek naar betere kansen. Anderen fluisteren donkerdere mogelijkheden, hoewel geen betrouwbare informatie heeft bevestigd wat er is gebeurd met degenen die verdwenen uit het spel.

Voorlopig kent niemand het hele verhaal.

Maar misschien is de belangrijkere vraag niet waar de spelers heen gingen, maar waarom zo velen het verlangen om te blijven verloren.

Het is moeilijk om toegewijd te blijven aan een natie als je het niet meer op de kaart kunt zien. Nationale trots wordt niet ondersteund door een naam alleen. Spelers hebben iets nodig om te verdedigen, iets om te bouwen, en ergens kunnen ze trots thuis bellen.

Zonder territorium kan zelfs het sterkste patriottisme vervagen. De gevechten verliezen hun betekenis. De beloften van onafhankelijkheid gaan ver weg. Uiteindelijk lijkt het niet langer de moeite waard om elke dag in te loggen.

Waar zijn de Filippijnen nu?

Geografisch, ergens in de Stille Oceaan. In het hart van de overgebleven spelers, misschien nog in leven. Maar op de politieke kaart van Eclesiar lijkt zijn aanwezigheid niet meer dan een vervagend geheugen te zijn geworden.

Net als voetafdrukken achtergelaten op een strand, blijft de Filipijnse mark voor een moment. Dan komen de golven, wegspoelen wat er ooit was.

Negen blijven staan waar 25 ooit stond.

De vraag is of die negen de natie in leven kunnen houden of dat op een dag de Filippijnen niet alleen van de kaart verdwijnen, maar ook uit de herinneringen van degenen die er ooit voor vochten.

Omdat een land niet verdwijnt zodra het zijn land verliest. Soms verdwijnt het wanneer de mensen niet meer geloven dat er een reden is om terug te keren.