اعداد یک داستان نگران کننده می گویند. در یک هفته، جمعیت فعال فیلیپین از 25 بازیکن به 9 نفر کاهش یافته است که 64 درصد کاهش یافته است.

دیگران کجا رفته اند؟

شایعات در سراسر جامعه گسترش می یابد. برخی ادعا می کنند که در جستجوی فرصت های بهتر به خارج رفته اند. برخی دیگر فرصت های تاریک را زمزمه می کنند، اگرچه هیچ اطلاعات قابل اعتماد تایید نکرده است که برای کسانی که از بازی ناپدید شده اند چه اتفاقی افتاده است.

در حال حاضر هیچ کس داستان کامل را نمی داند.

اما سوال مهم تر این است که بازیکنان کجا رفته اند، اما چرا بسیاری تمایل به ماندن را از دست داده اند.

سخت است که به یک ملت متعهد باشید، زمانی که دیگر نمی توانید آن را روی نقشه ببینید. غرور ملی تنها با یک نام پایدار نیست. بازیکنان به چیزی برای دفاع نیاز دارند، چیزی برای ساخت و جایی که می توانند با افتخار به خانه زنگ بزنند.

بدون قلمرو، حتی قوی ترین وطن پرستی می تواند شروع به محو شدن کند. جنگ ها معنای خود را از دست می دهند. وعده های استقلال از دور می شود. و در نهایت، ورود به هر روز ممکن است دیگر ارزشمند به نظر نرسد.

حالا فیلیپین کجاست؟

از نظر جغرافیایی، جایی در اقیانوس آرام. در قلب بازیکنان باقی مانده، شاید هنوز زنده باشد. اما به نظر می رسد که در نقشه سیاسی اکلس حضور آن کمی بیشتر از خاطره ای محو شده باشد.

همانند رد پای چپ در ساحل، علامت فیلیپین برای یک لحظه باقی می ماند. سپس امواج وارد می شوند، شستشوی آنچه که یک بار در آنجا بود.

9 تا جایی که بیست و پنج بار ایستاده اند.

سوال این است که آیا این ۹ نفر می توانند ملت را زنده نگه دارند یا اینکه آیا یک روز فیلیپین نه تنها از نقشه ناپدید خواهد شد بلکه از خاطرات کسانی که زمانی برای آن جنگیده اند.

چون یک ملت لحظه ای که زمین خود را از دست می دهد، از بین نمی رود. گاهی اوقات، زمانی ناپدید می شود که مردم دیگر باور ندارند که دلیلی برای بازگشت وجود دارد.