سوگند به پایتخت

مخالفان پنج سوال درباره آینده هند مطرح کرده اند.

و آنها سوالات قانونی هستند.

آلودگی مالیات دستمزد ارز توسعه منطقه ای

این ها مسائلی هستند که هر حکومتی باید آماده پاسخگویی باشد.

اما طرف دیگری به معادله سیاسی وجود دارد.

اگر یک مخالف از دولت بخواهد طرح خود را توضیح دهد، رای دهندگان حق دارند از مخالفان همان سوال را بپرسند.

نه به این دلیل که سوالات اشتباه هستند.

چون سوالات فقط آغاز است.

بخش سختی آنها را به سیاست تبدیل می کند.

بیایید آنها را بررسی کنیم.

۱- دموکراسی

این شاید مهم ترین مسئله ای باشد که در مقاله مطرح شده است.

سطح آلودگی هند یک نگرانی جدی است. سوال اینکه دولت قصد دارد چه کاری انجام دهد، کاملاً منطقی است. رویداد دزدان دریایی در واقع وضعیت را تشدید کرده است.

اما یک سوال سیاسی پاسخ داده نشده است:

در واقع چه باید کرد؟

کدام مناطق باید اولویت بندی شوند؟

کدام صنایع باید با محدودیت های شدیدتر مواجه شوند؟

چگونه آلودگی بدون تولید زیان بار کاهش می یابد؟

چگونه اقتصاد باید زمانی که فعالیت اقتصادی و آلودگی هنوز به هم متصل هستند، تغییر کند؟

اینها جزئیات جزئی نیستند.

آنها سیاست هستند.

گفتن اینکه آلودگی باید کاهش یابد، هدف را تعیین می کند.

یک راه حل معتبر باید ایجاد کند توالی، مکانیسم و مبادلات تجاری...

سوالات می توانند یک مشکل را شناسایی کنند.

مکانیسم ها تعیین می کنند که آیا مشکل حل می شود.

2.TAXES

استدلال مالیاتی سزاوار یک نگاه نزدیک تر است، زیرا در این مورد، بخشی از مسیر پیشنهادی در حال حاضر دنبال می شود.

مخالفان خواستار کاهش مالیات بر ارزش افزوده و مالیات بالاتر هستند.

افزایش وظایف واردات در حال حاضر در 13 درصد...

و لایحه ای که پیشنهاد کاهش مالیات بر ارزش افزوده از طریق 13٪ تا 10٪ در حال حاضر میز شده است.

بنابراین یکی از خواسته های اعلام شده مخالفان در حال حاضر از طریق کنگره حرکت می کند.

این پیشنهاد را درست یا غلط نمی کند.

این سوال را تغییر می دهد.

بحث مهم اکنون در مورد عواقب اقتصادی...

آیا مالیات بر ارزش افزوده به اندازه کافی افزایش می یابد؟

آیا تعرفه های واردات بیشتر تولید داخلی را تقویت می کند؟

آیا مصرف کنندگان در نهایت برخی از هزینه های اضافی را تحمل خواهند کرد؟

دولت چگونه درآمد، مصرف و صنعت داخلی را متعادل خواهد کرد؟

اینها سؤالاتی هستند که ارزش بحث دارند.

از آنجا که سیاست اقتصادی به ندرت در مورد اینکه آیا چیزی مطلوب به نظر می رسد.

این چیزی است که بعد از اجرای آن اتفاق می افتد.

۳- WAGES

دستمزد پایین یکی دیگر از نگرانی های قانونی است.

مخالفان حداقل دستمزد را پیشنهاد می کنند.

اما حداقل دستمزد سوال دوم را مطرح می کند:

درآمد اضافی از کجا می آید؟

هند در حال حاضر 2, شهروندان، تنها با 51 شهروندان فعال در چهره های فعلی

این باعث می شود مشارکت کار بخش مهمی از بحث باشد.

افزایش اشتغال

افزایش تولید

افزایش تقاضا برای کارگران

این می تواند شرایطی را ایجاد کند که در آن دستمزدها به طور پایدار افزایش می یابد.

حداقل دستمزد می تواند یک طبقه ایجاد کند.

اما نمی تواند کسب و کار، شغل یا تقاضا برای کار را به تنهایی ایجاد کند.

این حداقل دستمزد را بی اثر نمی کند.

این بدان معنی است که سیاست دستمزد را نمی توان از سیاست اشتغال جدا کرد.

یک عدد را می توان اصلاح کرد.

فعالیت اقتصادی که از این تعداد حمایت می کند نمی تواند.

۴- INR

این مقاله همچنین نگرانی هایی در مورد ایجاد ارز، ذخیره و تورم ایجاد می کند.

این ها مسائل جدی هستند.

اما «معجزه» یک هدف است، اما هنوز یک سیاست کامل نیست.

چه مقدار پول باید صادر شود؟

چه هزینه هایی باید کاهش یابد؟

چگونه باید از ذخایر استفاده کرد؟

چه میزان گسترش پولی پایدار است؟

چه کارهایی با این تصمیمات همراه خواهد بود؟

ممکن است چندین پاسخ قانونی وجود داشته باشد.

اما بدون مشخص کردن مکانیسم، ارزیابی هدف همچنان دشوار است.

و این تفاوت مهم است.

همه می توانند در مورد مقصد توافق کنند.

بحث سیاسی زمانی آغاز می شود که ما در مورد مسیر بحث می کنیم.

JAlandHAR و BANGALORE

مخالفان همچنین می پرسند که چگونه Jalandhar و Bangalore باید دوباره توسعه یابند.

این یک سوال مفید است.

اما توسعه مجدد باید با هدف اقتصادی توسعه آغاز شود.

Jalandhar تقریباً 46 درصد آلودگیدر حالی که بنگلور بالاتر است 55 درصد...

شرایط آنها متفاوت است.

بنابراین ممکن است استراتژی های آنها نیز متفاوت باشد.

کجا می توان بهره وری را افزایش داد؟

کجا می توان اشتغال ایجاد کرد؟

مشوق های منطقه ای سرمایه گذاری را جذب می کنند؟

ابتدا باید زیرساخت ها گسترش یابد؟

هدف نباید فقط ساخت بیشتر باشد.

باید ساخت جایی که بازگشت اقتصادی سرمایه گذاری را توجیه می کند.

زیرساخت ها باید از فعالیت های تولیدی حمایت کنند و نه جایگزین آن شوند.

و صدای آن را به صدا درآورد.

پس از بالا بردن پنج سوال برای دولت، این مقاله از شهروندان می خواهد که به معاون راویان کومار رای دهند و "به آنها فرصت بدهید."

هیچ چیز غیر معمول در مورد آن وجود ندارد.

مخالفان وجود دارند تا دولت ها را به چالش بکشند و خود را به عنوان جایگزین معرفی کنند.

اما انتخابات یک تقارن مهم ایجاد می کند.

دولت باید به رای دهندگان پاسخ دهد.

پس باید مخالفان

اگر انتظار می رود که نماینده توضیح دهد که چگونه به آلودگی، مالیات، اشتغال، سیاست پولی و توسعه منطقه ای رسیدگی می کند، رای دهندگان می توانند به طور منطقی انتظار جایگزینی برای توضیح اینکه چگونه این مشکلات را به طور متفاوتی حل می کنند، داشته باشند.

نه لزوما با سیاست های یکسان.

نه لزوما با اطمینان کامل.

اما با جزئیات کافی برای رای دهندگان برای ارزیابی انتخاب.

چون حکومت به سادگی یک مشکل را تشخیص نمی دهد.

تصمیم می گیرد که چه چیزی اول می آید.

چه چیزی دوم می آید.

چه هزینه خواهد کرد.

آنچه باید قربانی شود

چه چیزی باید محافظت شود

چه عواقبی از این تصمیم ها دنبال می شود.

مخالفان پنج مشکل مهم را مطرح کرده اند.

از دولت برای پنج پاسخ سوال کرد.

همچنین از رای دهندگان برای حمایت خود خواسته است.

گام بعدی به همان اندازه مهم است:

پنج پاسخ خود چیست؟

این یک بحث علیه مخالفان نیست.

این استانداردی است که هر بدیل سیاسی باید مورد قضاوت قرار گیرد.

هر کسی می تواند بپرسد:

«برنامه شما چیست؟»

سوال سخت تر این است:

«چه چیزی مال شماست؟»

این جایی است که بحث سیاسی مفید می شود.

وقتی یک طرف سوال نمی پرسد.

نه وقتی طرف مقابل وعده می دهد.

اما هنگامی که هر دو برای توضیح آنچه که قصد دارند انجام دهند، چگونه آنها قصد انجام آن را دارند و آنچه که در عوض آماده پذیرش هستند، لازم است.

از آنجا که رای دهندگان سزاوار بیش از یک انتخاب بین دو مجموعه وعده هستند.

آنها سزاوار یک انتخاب بین دو مکانیسم معتبر برای حل مشکلات مشابه

پایتخت

جایی که قدرت با سیاست مواجه می شود