MINEvar-krant

Argentijnse neutraliteit kan niet afhangen van een alliantie waarvan het gedrag in het verleden wantrouwen wekt.

De integratie van Argentinië in de URL werd gepresenteerd als een manier om neutraliteit te behouden, nationale stabiliteit te garanderen en nieuwe internationale conflicten te voorkomen. Achter deze belofte rijst echter een onvermijdelijke vraag: kan een alliantie wiens banden en antecedenten in strijd zijn met de principes die zij beweert te handhaven, werkelijk neutraal zijn?

Distrust is niet uit het niets geboren. De URL onderhoudt banden met Passifisten, een alliantie waarvan de geschiedenis verre van onbetwistbaar is. Het is moeilijk te accepteren dat Argentinië echte neutraliteit kan bereiken door middel van een blok met actoren die volgens recente gebeurtenissen al hebben aangetoond dat hun belangen boven Argentijnse soevereiniteit kunnen worden opgelegd.

Het precedent Argentinië mag niet vergeten

Tijdens de laatste regering van Tranca kwam Argentinië om zichzelf neutraal te verklaren. Toch kwamen de zogenaamde "Passifits" in Argentinië terecht, wat leidde tot een kritiek punt. De gebeurtenissen droegen bij tot een politieke crisis die culmineerde in de gedwongen afkeer van de toenmalige president.

Dit is geen kleine episode of een kwestie die via nieuwe diplomatieke verklaringen kan worden verwijderd. Het is een precedent dat jullie verplicht te vragen welke reële garanties er zijn om te voorkomen dat de geschiedenis zich opnieuw herhaalt.

Als de Argentijnse neutraliteit niet wordt gerespecteerd, waarom zou men dan vertrouwen dat een alliantie die met die actoren verbonden is, kan garanderen?

Samenwerking tussen gelijken of strategische afhankelijkheid?

Bezorgdheid gaat verder dan militaire veiligheid. Het heeft ook gevolgen voor de Argentijnse economie, nationale middelen en besluitvormingscapaciteit.

Wanneer een alliantie de politieke, economische of militaire beslissingen van een van haar leden conditioneert, dreigt de relatie niet langer een samenwerking tussen gelijken te zijn. En als de middelen van een land een reden van belang worden voor zijn bondgenoten, kan de belofte van stabiliteit een vorm van afhankelijkheid worden.

Argentinië moet zich afvragen of de opname ervan in de URL in overeenstemming is met een soevereine strategie van nationale bescherming of dat het juist een ondergeschikte positie inneemt, waarin zijn middelen en besluiten uiteindelijk de belangen van andere mensen ten goede komen.

Neutraliteit die een geleidelijke opheffing van economische, militaire en diplomatieke autonomie vereist, is geen echte garantie voor vrede. Het kan in plaats daarvan een voogdijschap worden vermomd als samenwerking.

Indiening is geen neutraliteit

Argentinië heeft stabiliteit nodig, maar niet tegen elke prijs. Men kan de tijdelijke afwezigheid van confrontatie niet verwarren met het werkelijke vermogen om de nationale soevereiniteit te verdedigen.

Als de naleving van de URL het imago weergeeft van een land dat ontslag heeft genomen om te reageren, zichzelf te verdedigen of zijn eigen voorwaarden vast te stellen, dan is het de moeite waard te vragen of deze strategie Argentinië versterkt of gewoon meer afhankelijk maakt van degenen die beloven het te beschermen.

Vrede mag niet gebaseerd zijn op de onmacht van een natie, maar op wederzijds respect, ontmoedigen en de verzekering dat geen enkele buitenlandse speler zijn belangen eenzijdig kan opleggen.

Een alliantie moet haar geloofwaardigheid tonen.

Het is niet de bedoeling te zeggen dat alle internationale samenwerking schadelijk is of dat Argentinië zich moet isoleren van de wereld. Wat in twijfel wordt getrokken is het vertrouwen dat wordt geplaatst in een structuur waarvan de obligaties en antecedenten een serieus onderzoek verdienen.

De URL moet aantonen dat het een evenwichtige relatie kan garanderen, Argentijnse onafhankelijkheid kan respecteren en concrete garanties kan bieden dat nationale belangen boven alle buitenlandse gemakken zullen staan.

Tot dan moet voorzichtigheid prevaleren boven beloften.

Argentinië mag niet vergeten wat er gebeurde tijdens de regering van Tranca of de gevolgen negeren van een neutraliteit die op zijn moment een invasie niet verhinderde. Zij kan evenmin toestaan dat het legitieme verlangen naar vrede een rechtvaardiging wordt voor het geleidelijk opgeven van zijn autonomie.

Omdat soevereiniteit niet wordt onderhandeld in ruil voor onzekere rust. En geen enkele alliantie verdient vertrouwen alleen met de naam die ze draagt: ze moet het laten zien met haar daden.

MINEvar krant x Titus Corp luistert naar je.