Τι μάχη!


Η σημερινή μάχη της Αδελαΐδας ήταν μία από τις πιο επικές μάχες του πολέμου αυτού. Ως παίκτης που έχει περάσει πολλούς πολέμους, ξέρω πόσο αγχωτικές και συναισθηματικές μπορεί να είναι. Εντυπωσιάστηκα πραγματικά από το πώς πήγαν όλα και πώς και οι δύο πλευρές οργάνωσαν τους παίκτες και τους πόρους τους.
Συγχαρητήρια στην πλευρά των νικητών! Επίσης, σέβομαι πολύ τους αντιπάλους που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε σήμερα. Αγωνίστηκαν πολύ, και ήταν μια μάχη που άξιζε να θυμόμαστε.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην καταπληκτική συμμαχία μου για κάθε βολή και κάθε στιγμή που περνάω πολεμώντας. Η προσπάθεια και η αφιέρωσις που όλοι δείχνουν κάθε μέρα είναι αληθινά εμπνευσμένη και μας δίνει ακόμη περισσότερα κίνητρα για να συνεχίσωμε.

Είμαι πολύ περήφανος που είμαι μέρος της συμμαχίας μας!

Ωστόσο, ο πραγματικός λόγος που έγραψα αυτό το άρθρο είναι εντελώς διαφορετικός. Θα το εκτιμούσα αν ο καθένας σας έπαιρνε χρόνο να το διαβάσει και να σκεφτεί πώς θα το παίξουμε αυτό.
Παιχνίδι μαζί και όπου όλα αυτά πρόκειται.

Πού πάμε και τι θέλουμε πραγματικά;

Κάποια στιγμή, κάπου στην πορεία, ξεχάσαμε γιατί αρχίσαμε να παίζουμε αυτό το παιχνίδι...

Αυτό που ξεκίνησε ως παιχνίδι για τα έθνη, τις συμμαχίες, τους πολέμους και τον ανταγωνισμό έχει σιγά σιγά μετατραπεί σε κάτι πολύ διαφορετικό. Πολύ συχνά, δεν πρόκειται πλέον για τη νίκη ενός πολέμου ή για την καλύτερη οργάνωση. Πρόκειται για εκδίκηση, παλιές μνησικακίες και να κάνει τη ζωή όσο το δυνατόν πιο δύσκολη για την άλλη πλευρά.

PTOs, multies, πληρεξούσιοι πόλεμοι και την εύρεση κάθε δυνατό τρόπο γύρω από τους κανόνες έχουν γίνει μέρος του παιχνιδιού. Και με κάποιο τρόπο, όσο πληγώνει τους αντιπάλους μας, οι άνθρωποι είναι πρόθυμοι να δικαιολογήσουν σχεδόν τα πάντα. Αλλά σοβαρά, γιατί;
Για να τακτοποιήσεις ένα παλιό σκορ; Για να αποδείξεις ότι κάποιος έκανε λάθος; Για να πάρεις εκδίκηση για κάτι που συνέβη μήνες ή και χρόνια πριν; Εν τω μεταξύ, χάνουμε έμπειρους παίκτες. Οι νέες κοινότητες χάνουν το κίνητρο επειδή μερικοί άνθρωποι με παλιές μνησικακίες είναι πολύ απασχολημένοι με τους πολέμους τους. Τα νέα έθνη αγωνίζονται να αναπτυχθούν επειδή σχεδόν κάθε σύγκρουση μετατρέπεται σε έναν άλλο παγκόσμιο πόλεμο.

Και ειλικρινά αναρωτιέμαι... είναι αυτό το είδος παιχνιδιού που θέλουμε να παίξουμε;

Καταστρέφουμε σιγά-σιγά αυτό που όλοι περνάμε τόσο χρόνο. Θέλαμε να χτίσουμε ισχυρά έθνη, να δημιουργήσουμε ενεργές κοινότητες, να κάνουμε φιλίες και να έχουμε μεγάλες μάχες. Αντίθετα, πάρα πολύ ενέργεια μας πηγαίνει σε βεβαιωθείτε ότι η άλλη πλευρά έχει μια χειρότερη εμπειρία από ό, τι κάνουμε. Και η αλήθεια είναι ότι καμία πλευρά δεν είναι αθώα.

Το γράφω αυτό ως κάποιος που ανήκει σε μία από τις δύο αντίθετες συμμαχίες. Φυσικά, έχω τη δική μου αφοσίωση και τη δική μου άποψη. Ξέρω ότι η πλευρά μου έχει κάνει λάθη, όπως και οι αντίπαλοί μας. Αλλά κάποια στιγμή, πρέπει να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι ό,τι κάνουμε είναι δικαιολογημένο απλά επειδή η άλλη πλευρά έκανε κάτι πρώτο.

Μπορούμε να συνεχίσουμε να μαλώνουμε για το ποιος το ξεκίνησε, ποιος είναι πιο ένοχος και ποιος αξίζει εκδίκηση. Μπορούμε να συνεχίσουμε αυτόν τον κύκλο για άλλο ένα χρόνο, ή ακόμα περισσότερο.

Αλλά πού θα μας οδηγήσει αυτό;

Κι άλλοι παίκτες φεύγουν. Περισσότερες κοινότητες χάνουν το πνεύμα τους. Περισσότερος χρόνος χαραμίζεται στο μίσος αντί να απολαμβάνει το παιχνίδι. Ίσως ήρθε επιτέλους η ώρα να κάνουμε ένα βήμα πίσω, να δούμε τι δημιουργήσαμε και να αναρωτηθούμε αν αυτό είναι πραγματικά αυτό που θέλουμε.

Δεν χρειάζεται να συμπαθιόμαστε. Δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα. Και σίγουρα δεν χρειάζεται να σταματήσουμε τους πολέμους. Αλλά θα πρέπει να είμαστε σε θέση να ανταγωνιστούμε χωρίς να προσπαθήσουμε να καταστρέψουμε ο ένας τον άλλον με οποιοδήποτε κόστος.

Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Ξέρω ότι το να ζητάς από όλους να τα πάνε καλά δεν θα λύσει τίποτα. Υπάρχει πάρα πολλή ιστορία, πολλή δυσπιστία και πάρα πολλές προσωπικές μνησικακίες γι ’ αυτό. Αλλά ίσως μπορούμε τουλάχιστον να αρχίσουμε να μιλάμε για το πώς να κάνουμε αυτό το παιχνίδι διασκεδαστικό και πάλι.

Έχω μερικές ιδέες. Δεν είναι τέλειοι και δεν περιμένω να συμφωνήσουν όλοι μαζί μου. Αλλά πιστεύω ότι αξίζει να τους συζητήσουμε.

1. Μια δικαιότερη κατανομή των περιφερειών

Ο κόσμος έχει αλλάξει. Μερικά έθνη έχουν μεγαλώσει, νέες κοινότητες έχουν εμφανιστεί, και άλλα έχουν γίνει λιγότερο ενεργά. Ο τρόπος κατανομής των περιφερειών θα πρέπει να το αντικατοπτρίζει αυτό.

Θα πρέπει να είμαστε σε θέση να συζητήσουμε την αναδιανομή με βάση τόσο τη στρατιωτική δύναμη όσο και την πραγματική δραστηριότητα των πολιτών κάθε έθνους. Νεότερες κοινότητες που έχουν περάσει μήνες χτίζοντας τον εαυτό τους αξίζουν μια ευκαιρία να αναπτυχθούν. Ταυτόχρονα, τα παλαιότερα έθνη με ισχυρούς και ενεργούς πληθυσμούς αξίζουν να αναγνωρίσουν και αυτά τις προσπάθειές τους.

Θα είναι όλοι ευχαριστημένοι με το τελικό αποτέλεσμα; Μάλλον όχι. Αλλά δεν θα βρούμε ποτέ μια δίκαιη λύση αν αρνηθούμε να μιλήσουμε και να επιλέξουμε προσβολές έναντι διαπραγματεύσεων. Και αν συνεχίσουμε έτσι, μερικές από τις κοινότητες που θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη μπορεί απλά να εξαφανιστούν.

2. Διαλύοντας τις Μεγάλες Συμμαχίες

Ας είμαστε ειλικρινείς. Έχοντας δύο τεράστιες συμμαχίες που ελέγχουν τόσο μεγάλο μέρος του κόσμου σημαίνει ότι σχεδόν κάθε σύγκρουση γίνεται παγκόσμιος πόλεμος. Δύο έθνη έχουν πρόβλημα και ξαφνικά εμπλέκεται ο μισός κόσμος. Οι μικρότερες χώρες έχουν πολύ λίγα περιθώρια να δράσουν ανεξάρτητα και νέες πολιτικές ομάδες αγωνίζονται να εδραιωθούν.

Πιστεύω ότι η διάλυση αυτών των μεγαλοφυών θα μπορούσε να δημιουργήσει έναν πολύ πιο ενδιαφέρον κόσμο. Μικρότερες συμμαχίες, περιφερειακά μπλοκ και ανεξάρτητα έθνη θα είχαν περισσότερες ευκαιρίες να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις. Οι πόλεμοι θα συνεχίζονταν, η πολιτική θα εξακολουθούσε να έχει σημασία και ο ανταγωνισμός θα ήταν ακόμα εκεί. Αλλά μια σύγκρουση μεταξύ δύο χωρών δεν θα έπρεπε αυτόματα να περιλαμβάνει όλους τους άλλους.

Δεν θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν η έκβαση ενός πολέμου εξαρτιόταν από τα πραγματικά εμπλεκόμενα έθνη, παρά από ποια γιγάντια συμμαχία ανήκουν;

3. Μια πρωτεύουσα για κάθε έθνος με τουλάχιστον 10 ενεργούς πολίτες

Αν ένα έθνος έχει τουλάχιστον δέκα πραγματικά ενεργούς πολίτες που ενδιαφέρονται για την κοινότητά τους και θέτουν χρόνο για να την αναπτύξουν. Πιστεύω ότι πρέπει να έχει την ευκαιρία να κατέχει το δικό της κεφάλαιο.

Αυτές οι κοινότητες επενδύουν το χρόνο και την προσπάθειά τους στο παιχνίδι. Πρέπει να έχουν μια πραγματική ευκαιρία να αναπτυχθούν, να γίνουν ισχυρότεροι και να λάβουν μέρος στην παγκόσμια πολιτική. Φυσικά, μπορούμε να συζητήσουμε τι μετράει ως ενεργός πολίτης και αν το δέκα είναι ο σωστός αριθμός. Είμαι ανοιχτός σε αυτό.

Αλλά πρέπει να ξεκινήσουμε από κάπου. Αν συνεχίσουμε να δυσκολεύουμε τις μικρότερες κοινότητες να αναπτυχθούν, δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε όταν τελικά τα παρατάνε.

4. Σταματήστε την κανονικοποίηση των τακτικών Που Καταστρέφουν τις Κοινότητες

Αυτό είναι ίσως ένα από τα δυσκολότερα σημεία για να συμφωνήσουμε.

Και οι δύο πλευρές θα πρέπει να είναι πρόθυμες να συζητήσουν τη διακοπή των PTOs, τους πληρεξούσιους πολέμους, τους πολλαπλούς και άλλες τακτικές που χρησιμοποιούνται για να σαμποτάρουν τους αντιπάλους αντί να τους ανταγωνίζονται άμεσα.

Ακριβώς επειδή κάτι είναι δυνατό στο παιχνίδι δεν σημαίνει αυτόματα ότι είναι καλό για το παιχνίδι. Ξέρω ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε κάθε άτομο. Θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι που αρνούνται να ακολουθήσουν μια συμφωνία, και δεν προσποιούμαι ότι μια συζήτηση θα λύσει μαγικά τα πάντα. Αλλά υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε κάτι που συμβαίνει περιστασιακά και να το αντιμετωπίζεις ως μια κανονική, αποδεκτή στρατηγική.

Θα πρέπει να μπορούμε να διεξάγουμε πολέμους, να νικάμε τους αντιπάλους μας και να ανταγωνιζόμαστε για την εξουσία χωρίς να καταστρέφουμε σκόπιμα τις κοινότητες που άλλοι άνθρωποι έχουν περάσει μήνες χτίζοντας. Η νίκη σε έναν πόλεμο θα πρέπει να αισθάνεται καλά γιατί πολεμήσατε καλά, οργανώσατε τους ανθρώπους σας και πήρατε τις σωστές αποφάσεις, όχι απλά επειδή βρήκατε έναν άλλο τρόπο να καταστρέψετε την εμπειρία της άλλης πλευράς.

5. Ένας τόπος όπου τα έθνη μπορούν πραγματικά να μιλήσουν

Θα ήθελα επίσης να δω κάτι παρόμοιο με ένα Συμβούλιο Ασφαλείας των \"νωμένων Εθνών, όπου εκπρόσωποι των μεγάλων εθνών θα μπορούσαν να συζητούν τακτικά θέματα που επηρεάζουν ολόκληρο το παιχνίδι. Όχι για να τους ελέγχεις όλους. Όχι για να αποτρέψουμε πολέμους. Και σίγουρα να μην δώσουμε στα ισχυρότερα έθνη το δικαίωμα να αποφασίσουν τα πάντα για τους υπόλοιπους από εμάς.

Το θέμα θα ήταν να δημιουργηθεί ένα μέρος όπου οι διαφορές θα μπορούν να συζητηθούν πριν μετατραπούν σε μια άλλη μαζική σύγκρουση. Οι μικρότερες κοινότητες θα πρέπει επίσης να έχουν φωνή, επειδή οι αποφάσεις που λαμβάνονται από τους μεγαλύτερους παίκτες συχνά επηρεάζουν όλους τους άλλους.

Δεν θα συμφωνούμε πάντα. Ορισμένες συζητήσεις θα είναι πιθανώς δύσκολες και κάποιες λύσεις θα χρειαστούν χρόνο. Αλλά τουλάχιστον θα είχαμε ένα μέρος να μιλήσουμε αντί να βρούμε αμέσως άλλο όπλο.

Η Ειρήνη Δεν Σημαίνει Φιλία

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι.

Δεν ζητώ από όλους να γίνουν φίλοι. Ξέρω ότι αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, και ειλικρινά, δεν είναι καν απαραίτητο. Υπάρχει πάρα πολλή ιστορία μεταξύ μερικών απ ’ αυτά τα έθνη και συμμαχιών. Οι αντιξοότητες θα παραμείνουν. Οι άνθρωποι θα διαφωνήσουν. Θα συμβούν πόλεμοι. Και δεν πειράζει...

Το πρόβλημα δεν είναι ότι πολεμάμε. Η καταπολέμηση των πολέμων είναι μέρος αυτού που κάνει αυτό το παιχνίδι ενδιαφέρον. Το πρόβλημα είναι όταν κάθε πόλεμος γίνεται προσωπικό, κάθε ήττα δημιουργεί άλλη μια μνησικακία και κάθε διαφωνία γίνεται δικαιολογία για να γίνει η επόμενη σύγκρουση ακόμα χειρότερη.

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου η Κροατία και η Σαουδική Αραβία θα μπορούσαν να διευθετήσουν τη διαμάχη τους σε έναν πόλεμο 1v1. Όπου οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιλύσουν τις διαφορές τους με τη Χιλή χωρίς να εμπλακεί ο μισός κόσμος. Εκεί όπου η Πολωνία θα μπορούσε να πολεμήσει ένα μικρότερο μπλοκ παρόμοιας δύναμης χωρίς να παρασύρει τους πάντες σε ένα άλλο λουτρό αίματος.

Είχαμε τέτοιες συγκρούσεις στο παρελθόν, ακόμα και μετά από μερικούς πολύ δύσκολους πολέμους. Είδαμε ότι ένα διαφορετικό είδος ανταγωνισμού είναι εφικτό. Γιατί δεν προσπαθούμε να επιστρέψουμε σ' αυτό;

Θέλω να δω έθνη να μάχονται επειδή θέλουν να κερδίσουν, όχι επειδή θέλουν να καταστρέψουν μια άλλη κοινότητα. Θέλω οι μικρότερες χώρες να έχουν την ευκαιρία να αναπτυχθούν, να πάρουν τις δικές τους αποφάσεις και να γίνουν σημαντικοί παράγοντες στην παγκόσμια πολιτική. Και θέλω ο κόσμος να μπορεί να χάσει μια μάχη, να συγχαρεί τους αντιπάλους του και να προχωρήσει χωρίς να μεταφέρει αυτή την ήττα σε κάθε αλληλεπίδραση για τους επόμενους έξι μήνες.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ξεχνάω το παρελθόν. Σημαίνει ότι δεν θα επιτρέψουμε στο παρελθόν να αποφασίσει όλα όσα κάνουμε στο μέλλον. Αλλά για να λειτουργήσει αυτό, και οι δύο πλευρές πρέπει να κάνουν συμβιβασμούς.

Δεν μπορούμε να απαιτούμε δίκαιο παιχνίδι από τους αντιπάλους μας, ενώ δικαιολογούμε κάθε αμφισβητήσιμη δράση που διαπράττεται από τους δικούς μας συμμάχους. Δεν μπορούμε να ζητάμε εμπιστοσύνη, ενώ συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε κάθε πιθανό τέχνασμα ο ένας εναντίον του άλλου. Αν θέλουμε να αλλάξουν τα πράγματα, πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να αλλάξουμε κάτι μόνοι μας πρώτα.

Γιατί το γράφω αυτό;

Αυτές οι προτάσεις δεν είναι απαιτήσεις και σίγουρα δεν είναι τελεσίγραφο. Δεν ζητώ από κανέναν να υπογράψει NAP ή να τερματίσει τον σημερινό πόλεμο (αποστολή βοήθειας). Ζητώ απλώς να αρχίσουμε μια συζήτηση για το τι είδους κόσμο θέλουμε να δημιουργήσουμε από εδώ.

Θα ήθελα να καλέσω εκπροσώπους και των δύο συμμαχιών, των ανεξάρτητων εθνών και των νεότερων κοινοτήτων να καθίσουν και να συζητήσουν αυτές τις ιδέες. Όχι επειδή πιστεύω ότι ξαφνικά θα συμφωνήσουμε σε όλα. Δεν θα το κάνουμε. Επίσης όχι επειδή πιστεύω ότι χρόνια δυσπιστίας μπορούν να εξαφανιστούν μετά από μια συζήτηση. Δεν μπορούν. Αλλά επειδή το να μην κάνουμε τίποτα και να συνεχίσουμε ακριβώς όπως κάνουμε είναι επίσης μια επιλογή και δεν νομίζω ότι είναι καλή.

Έχουμε ήδη χάσει έμπειρους παίκτες. Είδαμε κοινότητες να χάνουν τα κίνητρά τους, ηγέτες να καίγονται και έθνη να αγωνίζονται να επιβιώσουν. Έχουμε περάσει αμέτρητες ώρες και τεράστιες ποσότητες ενέργειας παλεύοντας για πράγματα που, στο τέλος, υποτίθεται ότι είναι μέρος ενός παιχνιδιού. Και νομίζω ότι πρέπει να αναρωτηθούμε αν αξίζει πραγματικά να συνεχίσουμε έτσι.

Δεν είμαι αθώος σε όλα αυτά. Ούτε η συμμαχία μου, ούτε οι αντίπαλοί μας. Όλοι συνεισφέραμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στην κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα. Αλλά αυτό σημαίνει επίσης ότι όλοι έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε κάτι γι' αυτό.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτό το παιχνίδι μπορεί να είναι ένα μέρος για μεγάλες μάχες, έξυπνη πολιτική, ισχυρές κοινότητες και πραγματικό ανταγωνισμό. Ένα μέρος όπου μπορούμε να διαφωνήσουμε, να πολεμήσουμε, να χάσουμε και να κερδίσουμε, ενώ ακόμα σεβόμαστε τους ανθρώπους στην άλλη πλευρά του πεδίου της μάχης.

Δεν περιμένω να συμφωνήσουν όλοι μαζί μου. Δεν περιμένω να αρέσουν σε όλους αυτές οι ιδέες. Ελπίζω, όμως, τουλάχιστον να τα διαβάσετε, να τα σκεφτείτε και να εξετάσετε αν κάποια πράγματα θα μπορούσαν να γίνουν διαφορετικά. Γιατί στο τέλος της ημέρας, είμαστε όλοι εδώ επειδή επιλέξαμε να παίξουμε αυτό το παιχνίδι. Και δεν θα ήθελα να μας δω να καταστρέφουμε αυτό που ήρθαμε εδώ για να απολαύσουμε.

Λοιπόν, τι λες;

Είμαστε ευχαριστημένοι με τον τρόπο που εξελίσσονται τα πράγματα ή είναι καιρός να αρχίσουμε να μιλάμε για ένα διαφορετικό μέλλον;