Στο Ecclesiar, το να έχεις ένα εργοστάσιο να λειτουργεί δεν σημαίνει απαραίτητα να βγάζεις λεφτά.

Αυτή είναι μια από τις πιο κοινές παγίδες για όσους αρχίζουν να εργάζονται στη βιομηχανία: κοιτάξτε την ποσότητα που παράγεται και σκεφτείτε ότι όσο περισσότερα προϊόντα εγκαταλείπουν το εργοστάσιο, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος.

Στην πράξη, το πιο σημαντικό ερώτημα είναι ένα άλλο:

Πόσα χρήματα μένουν πραγματικά σε κάθε μονάδα που παράγεται;

Είναι αυτός ο λογαριασμός που καθορίζει αν αξίζει την παραγωγή, την αγορά του προϊόντος έτοιμο ή απλά περιμένει για μια αλλαγή των συνθηκών της αγοράς.

Ο πρώτος υπολογισμός: πραγματικό κόστος παραγωγής

Πριν από την παραγωγή των εργαζομένων, ο βιομήχανος θα πρέπει να υπολογίζει το κόστος κάθε μονάδας.

Με απλουστευμένη μορφή:

Κόστος παραγωγής = πρώτες ύλες + εργασία + άλλο κόστος

Στην περίπτωση ενός εργοστασίου που χρησιμοποιεί σίδηρο, για παράδειγμα, δεν αρκεί μόνο να εξετάσουμε την τιμή πώλησης του όπλου.

Εάν ο σίδηρος είναι ακριβός, οι μισθοί των εργαζομένων έχουν αυξηθεί και υπάρχουν ακόμα άλλες δαπάνες, η αξία που απαιτείται για την κατασκευή κάθε μονάδας μπορεί να αυξηθεί πολύ περισσότερο από ό,τι φαίνεται.

Φανταστείτε μια υποθετική κατάσταση:

  • Σίδηρος: 15 CC

  • Ανθρώπινο δυναμικό: 6 CC

  • Λοιπές δαπάνες: 2 CC

Το συνολικό κόστος θα είναι:

15 + 6 + 2 = 23 CC

Εάν το όπλο πωλείται από 25 CC, το κέρδος θα είναι μόνο:

25 − 23 = 2 CC

Το εργοστάσιο παράγει και πωλεί, αλλά το περιθώριο του είναι μικρό.

Η παραγωγή περισσότερων δεν σημαίνει πάντα κέρδος περισσότερο

Αυτό είναι ένα θεμελιώδες σημείο.

Εάν κάθε μονάδα αφήνει μόνο 2 Κέρδη ΑΚ, παράγει 100 μονάδες παράγει 200 ΑΚ ακαθάριστα κέρδη υπό τους ίδιους όρους.

Αλλά αν το κόστος των εισροών αυξηθεί και το περιθώριο πέσει σε 1 CC, παράγουν τα ίδια 100 μονάδες παράγει μόνο 100 CC.

Κι αν το κόστος υπερβαίνει την τιμή πώλησης;

Στην περίπτωση αυτή:

υψηλότερη παραγωγή = μεγαλύτερη ζημία.

Συνεπώς, πριν αυξηθεί η παραγωγή, ο βιομήχανος πρέπει να διαπιστώσει αν υπάρχει αρκετό περιθώριο για να δικαιολογήσει την εργασία και τους πόρους που χρησιμοποιούνται.

Και όταν η αγορά είναι καλύτερη από την παραγωγή;

Αυτή είναι μια ερώτηση που πολλοί επιχειρηματίες ξεχνούν να κάνουν.

Φανταστείτε ένα όπλο να πωλείται στην αγορά για 25 CCs.

Εάν το συνολικό κόστος για το εργοστάσιό σας είναι 23 CC, η παραγωγή μπορεί να έχει νόημα.

Αλλά τώρα φανταστείτε ότι η τιμή του σιδήρου αυξάνεται και το κόστος παραγωγής πηγαίνει σε 27 CC.

Σε αυτό το σενάριο, κάνοντας το όπλο για να το πουλήσει για 25 CC σημαίνει να χάσει χρήματα.

Εάν υπάρχουν όπλα διαθέσιμα στην αγορά από 25 CC, αγορά απευθείας μπορεί να είναι πιο οικονομικά ενδιαφέρουσα από την κατασκευή.

Γι' αυτό ο βιομήχανος πρέπει να συγκρίνει συνεχώς:

Κόστος παραγωγής × τιμή αγοράς.

Δεν υπάρχει καμία υποχρέωση να παράγει μόνο και μόνο επειδή έχετε ένα εργοστάσιο.

Και υπάρχει μια τρίτη επιλογή: να περιμένουμε

Δεν χρειάζεται πάντα να είναι μεταξύ παραγωγής και αγοράς.

Μερικές φορές η καλύτερη απόφαση είναι απλά Περίμενε..

Αν η τιμή του σιδήρου είναι προσωρινά υψηλή, η παραγωγή τώρα μπορεί να οδηγήσει σε ένα πολύ μικρό περιθώριο.

Ο επιχειρηματίας μπορεί να προτιμά να περιμένει για μια αλλαγή στην τιμή των εισροών, μια αλλαγή στη ζήτηση ή μια καλύτερη ευκαιρία να πωλήσει.

Αυτό είναι όπου η έννοια της χρονοδιάγραμμα.

Στην αγορά, η στιγμή που θα αγοράσετε τις εισροές μπορεί να είναι εξίσου σημαντική με την τιμή για την οποία πουλάτε το τελικό προϊόν.

Η τιμή πώλησης πρέπει επίσης να εισαχθεί στο λογαριασμό

Ένα άλλο κοινό λάθος είναι να εξετάσουμε μόνο το κόστος.

Η φθηνή παραγωγή δεν είναι αυτόματα κερδοφόρα.

Φανταστείτε:

Κόστος παραγωγής: 10 CC

Εάν το προϊόν πωλείται από 11 CC, υπάρχει περιθώριο μόνο 1 CC.

Αλλά αν υπάρχει πιθανότητα πώλησης κατά 15 CC, η κατάσταση αλλάζει εντελώς.

Ως εκ τούτου, ο βιομήχανος πρέπει να παρατηρήσει και τις δύο πλευρές:

πόσο κοστίζει η παραγωγή και πόσο η αγορά είναι πρόθυμη να πληρώσει.

Εάν η τιμή πώλησης πέσει ενώ οι εισροές παραμένουν ακριβές, το περιθώριο συμπιέζεται.

Εάν οι εισροές μειωθούν ενώ η τιμή πώλησης παραμένει υψηλή, προκύπτει η δυνατότητα αύξησης της αποδοτικότητας.

Ο χρυσός κανόνας του βιομήχανου

Πριν ξεκινήσετε την παραγωγή, ask τρεις ερωτήσεις:

1. Πόσο κοστίζει η παραγωγή μιας μονάδας;

Προσθέστε όλα τα σχετικά έξοδα.

2. Πόσο μπορώ να πουλήσω αυτή τη μονάδα;

Παρατηρήστε την αγορά και όχι μόνο την τιμή που θα θέλατε να λάβετε.

3. Πόσο έχει απομείνει;

Κάν' το.

Κέρδος ανά μονάδα = τιμή πώλησης − συνολικό κόστος

Τότε:

Κέρδος παραγωγής = κέρδος ανά μονάδα × πωλούμενη ποσότητα

Αν το αποτέλεσμα είναι πολύ μικρό, μπορεί να μην αξίζει να πάρουμε το ρίσκο.

Αν είναι αρνητικό, η παραγωγή δεν βγάζει νόημα εκείνη τη στιγμή.

Εάν το περιθώριο είναι καλό και υπάρχει ζήτηση, τότε η αύξηση της παραγωγής μπορεί να είναι μια ενδιαφέρουσα απόφαση.

Πρόντους, αγοράζετε ή περιμένετε;

Στο τέλος, η πραγματική δουλειά ενός βιομήχανου δεν είναι απλώς να διατηρεί ένα εργοστάσιο σε λειτουργία.

Παίρνει αποφάσεις.

Μερικές φορές η καλύτερη επιλογή θα είναι η παραγωγή.

Σε άλλες περιπτώσεις, η αγορά του έτοιμου προϊόντος θα είναι φθηνότερη.

Και θα υπάρξουν στιγμές που η διάσωση της πρωτεύουσας και η αναμονή για μια ευκαιρία θα είναι η πιο έξυπνη απόφαση.

Ένα εργοστάσιο μπορεί να φαίνεται μη παραγωγικό. Ένα εργοστάσιο που παράγει με ζημιές είναι πολύ χειρότερο.

Στο Ecclesiar, ο επιχειρηματίας που μαθαίνει να υπολογίζει το κόστος του πριν από την παραγωγή δεν είναι πλέον απλώς ένας κατασκευαστής.

Αρχίζει να σκέφτεται σαν αληθινός. βιομηχανική.